Albums van week 30

24 juli 2017

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Vrijdag 11 augustus verschijnt het nieuwe nummer alweer.

Roots/Folk: Tip Jar Gemstone Road

Het Nederlandse americana-duo Tip Jar - multi-instrumentalist Bart de Win en zangeres/echtgenote Arianne Knegt - is mettertijd zo verweven geraakt met de Texaanse singer-songwriterclan rond Walt Wilkins & The Mystiqueros, dat Gemstone Road grotendeels in de Lone Star State werd opgenomen met Wilkins en consorten als begeleiders. Met als resultaat het beste en meest gevarieerde Tip Jar-album tot dusver, vooral in nummers als Good Love en So Long waarop ze een meer jazz-bluesy rootskoers varen.

Rock/Pop: The Last Four DigitsDon’t Move: Essential Synth/Wave From The American Rust Belt (1980-1982)

Waren The Last Four Digits uit New York afkomstig geweest en niet uit de muzikale negorij Indianapolis, ik maak me sterk dat we eerder van deze vroege eighties-band gehoord hadden. Denk aan een mix van Pere Ubu, Suicide en The B-52’s, met navenant sterke liedjes die de matige geluidskwaliteit ruim overstijgen. De muziekhistorie heeft er weer een nieuwe voetnoot bij.

Blues/Soul/Jazz: Stanton MooreWith You In Mind (The Songs Of Allen Toussaint)

Als drummer van het New Orleans funk-ensemble Galactic behoort Stanton Moore tot de meest gerespecteerde en gevraagde muzikanten uit de stad. Toen Allen Toussaint eind 2015 overleed, stond Moore net op het punt een nieuw album op te nemen. Hij gooide dat project direct om en maakte met onder anderen Cyril Neville, Trombone Shorty, Donald Harrison jr, Maceo Parker en Skerik dit schitterende, gevarieerde jazzy eerbetoon.

Wereld: Oumar KonatéLive In America

De Malinese gitarist Oumar Konaté kennen we vooral van zijn bijdragen aan het werk van Vieux Farka Touré. Zijn eigen albums klonken vooral als warme Malinese afropop à la Salif Keita. Op Live In America krijgen de studio-versies een bijna Jimi Hendrix/Band Of Gypsys-achtige rauwe, energieke bewerking. Iets te woest misschien voor de doorsnee wereldmuziekfan, maar met deze zinderende live-opnamen zal hij een heel nieuw (rock)publiek aanspreken.