Albums van week 52

25 december 2017

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. In deze laatste week van het jaar wensen we iedereen fijne feestdagen en een muzikaal mooi 2018 toe. Het nieuwe nummer met de jaarlijstjes ligt in de winkels.

Roots/Folk: Hannelore Bedert33/Vanaf Nu Doe Ik Alles Wat Ik Wil

In slechts beperkte oplage en alleen direct bij haar zelf verkrijgbaar verscheen het eerste levensteken in vier jaar van onze favoriete Belgische singer-songwriter: Hannelore Bedert. Vanaf Nu Doe Ik Alles Wat Ik Wil telt slechts nummers, maar bewijst dat de twijfel die zich van haar meester maakte na haar laatste album Iets Dat Niet Komt (2013) nergens voor nodig was. Vergezeld van het boekje 33 waarin 33 fans de 33-jarige Bedert een mooi hart onder de riem steken.

Rock/Pop: Someday JacobEverybody Knows Something Good

Als we een beetje flauw doen, zien we in het Duitse Someday Jacob een Oosterburenvariant op Racoon. De even fraaie als toegankelijke folky pop en rock van deze band rond singer-songwriter Jörn Schlüter mag zich op hun melancholieke tweede Everybody Know Something Good absoluut laten horen en bezit mede in de prachtige harmonieën een diepgang die we bij de Zeeuwen veelal missen. Blues/Soul/Jazz: Krupa & The GenesTwo

Speels vernoemd naar een van de beroemdste drummers uit de jazzhistorie (Gene Krupa), is het niet verwonderlijk dat Krupa & The Genes een jazzband is met niet één maar twee topdrummers uit de vaderlandse jazzwereld: Stefan Kruger en Joost Patocka. Ze hadden geen moeite andere toptalenten voor de groep aan te trekken, onder wie gitarist Anton Goudsmit. Met zijn zevenen laten Krupa & The Genes een frisse wind door de jazzwereld waaien die ook ver daarbuiten te horen zal zijn.

Wereld: Ana LainsPortucalis

Nadat we zeker een decennium weinig echt opvallende fadoplaten tegenkwamen, worden we sinds een jaar of twee geregeld getroffen door platen die er bovenuit steken. Ana Lains is met Portucalis misschien niet meteen heel vernieuwend, niettemin voegt ze toch diverse nieuwe elementen toe aan het klassieke fadogeluid, waardoor ze uitblinkt. Met haar innemende stijl moet ze ook buiten geijkte fadokringen succes kunnen hebben.