Ani DiFranco: funky en levenswijs

15 augustus 2017

Er was een tijd dat Ani DiFranco ieder jaar minstens één album uitbracht. Binary is pas haar derde van dit decennium. In kwantiteit mag haar output dan minder zijn geworden, de kwaliteit ervan blijft onverminderd hoog. Haar teksten geven weer volop stof tot nadenken.

Het oeuvre van Ani DiFranco telt meer 25 titels. De fans van deze opmerkelijke songwriter, activiste en - al sinds haar achttiende! - platenlabeleigenaar komen dus volop aan hun trekken. Hoewel er zeker een ontwikkeling is geweest, bleef ze in al die jaren dicht bij haar grote kracht: funky nummers, die misschien als compositie niet altijd heel veel om het lijf hebben, wat echter volledig wordt gecompenseerd door haar eigenzinnigheid en energie.

Ook op deze nieuwe klinkt DiFranco funky, maar dan vaak wel ingetogen. Een wat rijpere stem en wat minder onstuimig. Met gastbijdragen van onder anderen Bon Iver, Maceo Parker en Ivan Neville – ze woont al een hele tijd in New Orleans. Vooral de eerste helft van deze negentiende studioplaat is onweerstaanbaar.

Haar teksten geven weer volop stof tot nadenken, waarbij niet alleen kritiek en strijdbaarheid doorklinkt maar ook levenswijsheid. There is nothing harder than to stop in the middle of a battle and say you’re sorry, zingt ze bijvoorbeeld in Pacifist’s Lament. Binary is het overtuigende bewijs dat Ani DiFranco er op haar 46e nog volledig toe doet.