De akoestische blues van Doug MacLeod

4 oktober 2015

Nadat hij met wat gitaarriffjes zijn vingers had ingespeeld, barstte Doug MacLeod los met Rosalee, voorzien van wervelend slidegitaarspel en begeleidende footstomp. Hij maakte meesterlijk gebruik van stiltes in zijn muziek, wat de impact ervan nog verhoogde, een grootmeester waardig.

In The Night Of The Devil’s Road klonk hij als Tony Joe White, met wie hij trouwens wel meer stijlovereenkomsten heeft, zowel qua gitaarspel als qua storytelling. Indrukwekkende stemexpressie ook, gepaard met de nodige vreemde gelaatsuitdrukkingen, en dat alles in een dreigend en mysterieus sfeertje. Change of mood dan met Heaven Is The Only Place, een rustig nummer over een jongeman uit North Carolina (MacLeod zelf?) die naar een waarzegster ging om zijn toekomst te laten voorspellen. Dit keer was Ry Cooder het muzikale vergelijkingspunt. En She’s Boogy’n ging over een knappe dame in St. Louis die hem heel lang geleden (zowat dertig jaar vertelde hij) inspireerde tot dit aanstekelijke nummer met een leuk boogieriffje.

Ook Rock It Till The Cows Come Home  was een leuk nummer, geïnspireerd door Louis Jordan, wiens muziek MacLeod al vroeg in zijn jeugd leerde kennen. Het deed ons een beetje denken aan het eveneens uiterst aanstekelijke Rock Around The Clock van Bill Haley. De betreurde want veel te jong gestorven en zeer getalenteerde Eva Cassidy hoorde hij ooit zijn nummer Nightbird zo mooi zingen, dat hij besloot het nooit meer live te brengen, vermits elke versie in vergelijking met haar in het niets zou vallen. Gelukkig voor ons houdt MacLeod zich niet altijd aan zijn beloftes.

Welcome In Your Home  werd voorafgegaan door zijn hilarische dubb bucket theory (de hele uitleg leidt te ver, doch zijn bijnaam Dubb kreeg hij alvast van George Harmonica Smith). Een fijn ritmisch nummer, met geweldig gitaarspel, en met de frase shelter from the storm een kleine tekstverwijzing naar Bob Dylan. Als bis krijgen we nog een stukje geschiedenis over de soorten blues: de Mississipi blues, de Texas blues en de Piedmont blues (= East Coast blues = Southeastern blues) en van die laatste soort zou hij ons nog een staaltje ten beste geven, Zu-Zu Woman, een waanzinnige afsluiter. Snel, met een hobbelend ritme, vrolijk, roaring twenties jazzy, (tap)dansbaar en nog grappig ook.

Een zeer goed concert dus van een groot vakman, en waarschijnlijk de grootste nog levende vertegenwoordiger van de akoestische blues, en met thank you so much for supporting the acoustic blues, stuurde McLeod ons de nacht in. En nu weet ik eveneens - na enkele dagen luisteren - dat Exactly Like This, zijn jongste album, ook zeer de moeite waard is.

Doug MacLeod gezien en gehoord op 29 september in Meneer Frits, Eindhoven.