De terugkeer van Gillian Welch

1 augustus 2011

Gillian Welch maakt nu dan toch eindelijk haar langverwachte, zij het door menigeen niet meer verwachte comeback. Niet dat ze echt helemaal van het toneel was verdwenen, want aan optreden deed het ultieme Americana-icoon van de jaren nul nog wel, maar haar vijfde album werd keer op keer uitgesteld tot het op een gegeven moment werd doodgezwegen. Toen partner David Rawlings zo’n anderhalf geleden op de proppen kwam met een eigen project vervloog het laatste restje hoop op de eindigheid van haar chronische writer’s block. Des te verrassender is het vrij plotseling verschijnen van The Harrow & The Harvest, dat zo mogelijk nog onwaarschijnlijker klinkt als het gedroomde vervolg van het op de kop af tien jaar oude meesterwerk Time (The Revelator).

Na de knoestige countryrock van de uiteindelijk weinig bevredigende opvolger Soul Journey houden Welch en Rawlings het ditmaal weer gewoon bij hun twee stemmen en akoestische gitaren, af en toe afgewisseld met een banjo en aangevuld met een mondharmonica. Ook stilistisch keert het symbiotische duo terug naar de prehistorie van de country & western, waardoor er sowieso sprake blijft van een zeker maniërisme, al blijkt het academische er inmiddels wel af. Hoe dan ook mist Welch ten enen male de authenticiteit van de onvolprezen Iris DeMent, ware het niet dat die constatering geldt als vloeken in de Americana-kerk, terwijl het er bovendien eigenlijk niet toe doet. The Harrow & The Harvest bevat immers een tiental onberispelijke uitgevoerde luisterliedjes van ronduit grandioze kwaliteit, die zich veelal afspelen in het donkere zuiden, waar het noodlot zo vaak toeslaat dat het geen toeval meer mag heten. Americana-album van het jaar?