Gekweld romanticus: Mark Eitzel

8 januari 2013

Het is altijd Mark Eitzel die het Mark Eitzel moeilijk heeft gemaakt. De ene is een bescheiden romanticus, de andere een getormenteerde zonderling die zich van niets en niemand iets aantrekt. Waarschijnlijk ligt in deze tegenstelling het unieke talent besloten van de gekwelde singer-songwriter uit San Francisco. Het verhaal nog maar eens: van 1985 tot en met 1994 maakte Eitzel zeven overwegend geweldige rockplaten met American Music Club, wat de band een onversneden cultstatus bezorgde. In 2005 blies hij onverwacht samen met AMC-gitarist en buschauffeur Vudi de groep nieuw leven in, maar ook dat kwam in 2011 tot een voorlopig-definitief halt. Oorzaak: een hartaanval voor de man met het romantische hart.

Eind jaren tachtig begon Mark Eitzel een solocarrière, maar al riep het blad Rolling Stone hem in 1991 uit tot singer-songwriter van het jaar, het was steevast hard ploeteren voor een commerciële doorbraak, die maar niet kwam. Publiek, platenlabels en geldschieters wilden wel American Music Club, maar geen Eitzel solo. De onberekenbare, onzekere Eitzel nam, herstellende van zijn hartaanval, een dapper besluit: geen American Music Club meer, wel een persoonlijke soloalbum. Of zoals hij het zelf formuleerde: geen Wall of Sound meer.

Een geluk bij een ongeluk – Eitzel is doorgaans doodongelukkig – was dat een fan geld fourneerde voor de opnamen van Don’t Be A Stranger, dat de treurige troubadour opnam met onder meer Vudi en Attractions-drummer Pete Thomas. Eitzel’s teksten zijn nog immer droefgeestig en bitterzoet, maar muzikaal is Don’t Be A Stranger een warm bad. Prachtig ingetogen klinken de piano, de akoestische gitaar en Vudi’s bescheiden elektrische in fantastische liedjes als I Love You But You’re Dead, Oh Mercy en Costumed Characters Face Dangers While At The Workplace, die sterk neigen naar het mooiste van AMC’s albums California en Everclear. Gloedvolle strijkers die wel gearrangeerd lijken door Robert Kirby, toveren voorts stemmige liedjes als I Know The Bill Is Due en Nowhere To Run om tot melancholische, bloedrood gekleurde ballades. Mark Eitzel had een kruising op het oog tussen Neil Young’s Harvest en Nick Drake’s Five Leaves Left. Daarin is hij wonderwel geslaagd.

Mark Eitzel live: 19 januari Ekko, Utrecht; 17 februari, Paradiso, Amsterdam