Gorki loopt leeg

12 april 2014

Geluk lijkt niet voor Luc De Vos weggelegd. De voorman van Gorki glorieert in mistroostige uitzichtloosheid met een vleug ironie en vertwijfeling. Hij is de paljas met een hang naar melancholie. Bijvoorbeeld: Mensen als ik vind je overal, op de arbeidsmarkt in dit tranendal. Of: Lieve tijger, ik geef je alles, maar doe je hoerenkleding aan om naar te kijken, dan zal ik niet ten onder gaan. Poëzie voor proletariërs, proleten en prutsers.

Een kwart eeuw draait Gorki inmiddels mee. Wereldberoemd in Vlaanderen en redelijk bekend in Holland. Momenteel is het kwartet uit Gent op jubileumtour. Gisteren deden Luc de Vos en kompanen de Muziekgieterij in Maastricht aan. Het werd een loeiharde rockshow op de automatische piloot. Ze openden met You’ll Never Walk Alone en sloten af met Mia, hun klassieker uit 1992. Daar tussenin brachten ze selectie uit hun elf albums, waarbij de nadruk lag op het stevigere werk.

Gorki speelde gedreven en oogde zeker met de langharig bebaarde bassist Erik van Biesen en de bekende poses en bekkentrekkerij van Luc De Vos excentriek genoeg. Toch wringt er iets. Het is de opeenvolging van vrijwel alleen maar rockers die ervoor zorgt dat het geluidsbeeld redelijk wordt afgevlakt. Met een paar extra ballades zou de avond beduidend meer reliëf hebben gehad. Het werd ritmische eenheidsworst. Ook het standaardrepertoire aan leuk bedoelde opmerkingen – We are Gorki from Belgium, baby – kan onderhand wel een update gebruiken.

Luc De Vos is buiten musicus ook columnist en auteur. In tal van Vlaamse tv-programma's maakt hij regelmatig zijn opwachting. Hij is uitgegroeid tot een mediabekendheid die het niet schuwt zijn halfverteerde intellectuele bagage met een publiek te delen. In zijn liedjes is hij een dromer van proletarische wensdromen. Eenvoud tekent zijn mensbeeld en muziek. Veel lui gaan naar de verdoemenis in een met absurdisme doortrokken thematiek. Neem het nummer Joeri, een verwijzing naar de eerste man die ooit de aarde ontsteeg: de Russische kosmonaut Joeri Gagarin. Een held van het zuiverste water, die een bezopen vlucht in een straaljager fataal werd. Luc De Vos paart het grote, het verhevene aan het banale. Hoogmoed komt ten val.

De klank van de Gorki is gelijkmatig en roept op de beste momenten Neil Young’s Crazy Horse in herinnering. Snackbarmuziek voor nachtelijke honger. Lekker vettig. Zo vergleed de avond in Maastricht zonder verrassingen. Een rechttoe-recht optreden, waarbij die ene even berustende als magistrale zin toch weer nagalmde toen de Muziekgieterij leegliep: Sterren komen, sterren gaan, alleen Elvis blijft bestaan.