Grammy-winnaars in Heaven

21 februari 2017

Hoe vaak krijg je een Grammy-winnaar te spreken? Niet vaak als popblad met een oplage die zich verhoudt tot de kijkcijfers van de wereldwijd uitgezonden televisieshow als een speld tot de hooiberg. Maar als het gebeurt...

Laat ik voorop stellen, Grammys zeggen ook niet alles. Het is net als bij de Oscars: een stevig opgeklopt feestje van de Amerikaanse vermaakindustrie met laureaten die in avondkledij een lelijk beeldje in ontvangst nemen. Dat hun naam de hele wereld overgaat is vooral gunstig voor de toch al niet geringe ego’s en de omzet van albums, streams en YouTube-views.

De uitreiking van de muziekprijzen lijkt zich af te spelen in een parallel universum, met louter sterren. Er zijn 84 Grammys te verdelen.

Adele versus Beyoncé

Het moest en zou dit keer uitdraaien op een strijd tussen De Engelse en De Zwangere. Alle tv-entertainment wordt tegenwoordig immers in wedstrijdvorm gegoten. Je wint of je valt af. Je glorieert of bijt in het stof, het liefst in tranen. Adele had vijf nominaties, Beyoncé negen, of andersom.

Adele won dus, ze verzilverde meer nominaties dan Beyoncé. De innemende Londense kon zelf amper geloven dat haar 25 de prijs voor Album Of The Year wegkaapte voor Lemonade. Ze verontschuldigde zich er zelfs voor.

Voor de keuze voor beste popalbum – toch een beetje de hoofdprijs – waren naast de bovengenoemde albums ook Purpose van Justin Bieber, Views van Drake en A Sailor’s Guide To The Earth van Sturgill Simpson in de race. De laatste werd een dark horse genoemd, want who the f*ck is Sturgill Simpson? De Grammy voor beste countryalbum nam hij overigens wel mee naar huis.

Sturgill Simpson

En zie, daar raakt de sterrenwereld van de Grammys aan de aardse werkelijkheid van ons popblad. Want een jaar of twee geleden hadden we een interview met Sturgill Simpson. Een hardwerkende muzikant die opviel met zijn psychedelische interpretatie van countrymuziek. Hij hoopte eindelijk zijn bestaan te kunnen maken van muziek.

Nog eerder gaf Adele een interview aan Heaven. Ze was nog in competitie met Duffy – wie kent die nog? Nog geen wereldster in de zin van wedijveren met Queen Bee, maar wel een wereldster in de zin van prachtig kunnen zingen. Bob Dylan prees haar voor de cover van zijn Make You Feel My Love. Ze vond zichzelf trouwens helemaal niet zo’n geweldige zangeres. Ze kon, vond ze, niet in de schaduw staan van Etta James. Bescheiden, toen al.

Cage The Elephant

De Grammy voor Beste Rock Album werd gewonnen door Cage The Elephant met Tell Me I’m Pretty. Hé verdomd, die hebben we ook gesproken maar dat interview is nooit gepubliceerd in ons blad. Het werd door de redactie als niet al te urgent doorgeschoven. Hebben we de potentie van de groep en het album niet onderschat? Een Grammy mag dan niet alles zeggen, het zegt wel iets

Aan de andere kant, een Grammy is geen absolute maatstaf voor kwaliteit. Er wordt zo veel mooie muziek gemaakt. Van toekomstig Grammy-winnaar tot onbekende tokkelaar, ze zijn ons even lief.

P.S. Het interview met Matt Shultz, de sympathieke zanger van Cage The Elephant, is afgelopen januari gepubliceerd op onze site.