Heaven bereikt mijlpaal: nummer 100

Nummer 1 van popmagazine Heaven is gedateerd juli-augustus 1999. De hoofdrollen in dat eerste nummer waren voor: XTC, Lucinda Williams, David Olney, eels en voormalige tienerster Dion. Voetbalbrompot en muziekliefhebber Johan Derksen had zijn jeugdheld opgezocht. Hij mocht zelfs met hem op de foto. Beide heren ogen jong.

Glory Days: de kraamkamer van popmagazine Heaven

Maar het allereerste nummer van Heaven verscheen al zo’n tien jaar eerder. In december 1990, als een bijlage van The Glory Monthly, een gratis blad van platenzaak Glory Days, de trots van de Utrechtse Steenweg. Tot 1999 verscheen Heaven als zelfstandige titel drie tot vier keer per jaar in een zeer beperkte oplage van 200 stuks. De verspreiding bleef lokaal, maar de uitgave genoot een zekere faam bij liefhebbers - sommige kwamen er zelfs voor uit Groningen.

Vreemd is dat niet, aan die eerste nummers werkten nogal wat gelouterde popjournalisten mee: Hubert van Hoof, destijds presentator van het populaire radioprogramma Op Slag van Maandag; Geert Henderickx, toen al een popjournalistiek geweten; Ariejan Korteweg, die voor zijn countryafwijking bij de Volkskrant geen uitlaatklep vond en last but not least de legendarische platenverkoper himself, connaisseur pur sang Leo Kramer, bij wie toutpopmuziekminnend Utrecht het oor te luisteren legde.

Heaven vindt een mecenas en wordt een echt blad

Platenzaak Glory Days werd overgenomen door Plato omdat Leo Kramer de investeringen niet kon opbrengen die gemoeid waren met de overgang van vinyl naar cd, dé trend van de jaren negentig – hoe tijden kunnen veranderen. Plato had zijn eigen publicatie, Plato Mania, en daar paste Heaven moeilijk naast. Plato Mania volgde natuurlijk vooral het aanbod, Heaven puur de smaak van de medewerkers. Die insteek leverde leuke verhalen op, maar iedereen wist dat Heaven gedoemd was te verdwijnen. Geen enkel periodiek dat tot stand komt met liefdewerk oud papier houdt het langer dan vijf jaar vol. (In het geval van Heaven moest er af en toe een kratje bier naar de huisdrukkerij van de Consumentenbond waar een paar medewerkers (toen nog) werkten.)

Maar toen riep iemand dat Heaven een echt blad moest worden. Dat er behoefte was aan volwassen informatie over popmuziek, waar de actualiteit van recensies zich zou vlijen naast de contemplatie van het essay en de verdieping van de historie. De man zou een roepende in de woestijn zijn gebleven, ware het niet dat eind jaren negentig de economie een ongekende bloei beleefde. En zoals dat gaat in bloeiperiodes, vond Heaven een mecenas in Rob Risseeuw, een muziekliefhebber die via een interim-managementklus bij de Consumentenbond met het blad in aanraking was gekomen.

Heaven, popmagazine voor volwassen (en een enkele tiener)

Het eerste nummer van het magazine Heaven verscheen dus juni 1999 – na talloze bijeenkomsten en veel rekenwerk, maar uiteindelijk toch gewoon op hoop van zegen. Is er behoefte aan dit blad? luidde de retorische vraag in het voorwoord. Ja, als u popmuziek ziet als meer dan alleen een vorm van jongerencultuur, was een van de antwoorden.

Het blad had een afwijkend vierkant formaat, Bruce Springsteen stond op het omslag en de ondertitel was: Popmagazine voor volwassenen. Wat prompt een brief opleverde van een tiener die wél van blues hield en al die andere genres die niet voor jong en trendy doorgingen.

Wie door dat eerste nummer bladert, valt meteen op hoeveel geïnterviewden en gerecenseerden nog steeds meetellen. Verstand van zaken, zullen we maar zeggen.

Heaven werd welwillend ontvangen, zij het dat sommige recensenten de redactie een zekere navelstaarderij verweten. Geen wonder, Heaven werd vol geschreven door een klein groepje met dezelfde attitude: een onvoorwaardelijke liefde voor popmuziek, wars van aardse zaken als actualiteit en commercie. Een zekere Nico Dijkshoorn had ook nog enige tijd een column.

Heaven nummer 100, geen hypes puur muziek

Popmagazine Heaven is nu een ander blad dan toen. Niet alleen het formaat is anders, het blad is een veel professionelere koers gaan varen. Ieder nummer is bij de tijd, zij het dat Heaven uit het enorme aanbod van muziek nog altijd zijn eigenzinnige keuze maakt met een neusje voor muziek die mensen – blijvend – kan raken. Als Heaven toch nog een beetje als buitenbeentje wordt gezien, komt dat – behalve door die onafhankelijke opstelling – vooral door de tone of voice, die ver afstaat van de popiejopie taal die je veelal aantreft op sites en in andere popbladen. Geen hypes dus, maar puur muziek. Met gelouterde schrijvers als John Schoorl, Jan Donkers, Ralf Mohren, Pieter Steinz, Bertram Mourits, Ludo Diels en Geert Henderickx maakt Heaven de beginselverklaring uit het eerste voorwoord meer dan waar: net als de artiesten en de liefhebbers heeft het popmagazine een proces van volwassenwording doorgemaakt.

Nummer 100 verscheen december 2015.

Louis Nouws