Jaarringen van Elvis: 1977

9 augustus 2017

Sig·naal (het; o; meervoud: signalen) 1 teken, sein. 2 meetbaar geluid.

Jerry Ehman was eenzaam maar niet alleen. Hij voelde een vriendschap met alles wat buiten het bereik lag van de meeste mensen, die gevangen zaten op aarde vanwege de gravitatie

Het universum ouwehoerde gezellig met hem als een oud vrouwtje dat een praatje wilde maken zonder dat het haar boeide, of je luisterde of niet. De geavanceerde computers, radio’s en printers hadden veel te vertellen. Helaas ging het al tijden alleen over het weer in de ruimte.

Jerry zat droog en warm en was totaal niet geïnteresseerd in de weersvooruitzichten. De wetenschapper vond eenzaam zijn niet erg, maar hij was het wel zat alleen te zijn. Hij wilde zo graag een praatje maken met een intelligentie van ver voorbij onze eigen zon.

Jerry vond het een idioot idee dat wij de enige wezens waren die zich bewust waren van de absurde situatie waarin we ons bevonden. Alsof je uit het raam tuurde van een blokhut ergens in een bos en je niet kon voorstellen dat achter de waarneembare bomen nog meer bomen zouden staan. Of zoiets.

Jerry speelde met een potlood en door zijn hoofd schoot de gedachte dat koolstof net zo oninteressant leek als Bohemian Rhapsody van Queen, omdat het zo vaak gedraaid werd dat het geniale er na twee jaar wel van af was. Toch, we leven dankzij dat goedje! Net voordat Jerry weer wegzakte in zijn dagelijkse depressie van laaghangende verwachtingen, maakte de geavanceerde radio-ontvanger een ongewoon geluid.

Jerry tuurde naar de afgevlakte punt van zijn potlood, maar die werd al gauw onscherp, want hij zag iets op de achtergrond gebeuren dat hij niet kon geloven. Om maar te zwijgen van het begrip hoop. Dat vond hij als atheïst maar een scheldwoord.

Er werd tegen hem gepraat! Zo intens, zo gevarieerd en zo buitenaards. Jerry voelde zich nog nooit zo niet alleen als op dat moment. Hij voelde zich net zo verrukt als toen hij als prepuber voor het eerst een orgasme kreeg.

72 seconden lang was Jerry de gelukkigste aardling. Toen werd hij weer wakker geschreeuwd door de monotone geluidjes van het grote niets. Jerry nam een seconde de tijd om wakker te worden en vloog toen van zijn stoel en zette de printer aan om het signaal vast te leggen.

6EQUJ5 heette Jerry’s 72 seconden van geluk. Nee, dat kan niet, dacht Jerry met een grijns. Hij werd tenslotte ook niet verliefd op de lelijke achternaam van zijn vrouw. Hij trok het printpapier recht, dacht even na en met vochtige ogen schreef hij in de kantlijn: Wow.

Uitgeput van verbazing leunde hij naar achteren en schudde zijn hoofd. Hij pakte weer zijn potlood en plaatste een uitroepteken achter zijn opmerking.

Een dag later hoorde Jerry dat zijn grote held Elvis Presley was overleden en voelde hij al een koude douche aankomen. Elvis zou nooit meer terugkomen voor een toegift, net als het Wow!-signaal. Hm, wat zou de inexacte tijd van overlijden zijn geweest, dacht Jerry.

*******

Tweeënveertig jaar

Het korte werkjaar van Elvis bestond louter uit touren. Hij zou geen studio meer induiken, niet eens in zijn eigen huis en zelfs Las Vegas meed hij als de pest. Of andersom, dat zou inmiddels ook goed hebben gekund.

De koning van rock’n' roll was inmiddels verborgen achter een vetlaag en een mistige geest en toch kreeg hij het nog voor elkaar iets meer dan vijftig concerten af te werken. Maar de zanger had de kracht niet meer om in een uur meer dan veertien liedjes te zingen. Ongeveer een derde van een show werd ingenomen door bandintroducties, inclusief solo’s en onsamenhangende monologen van een kortademige artiest. De mens Elvis was al dood, alleen zijn lichaam wist het nog niet.

Omdat Elvis vrijwel blut was, door zijn geldverkwistende gedrag, en zijn manager met zijn gokverslaving ook niet vies was van een chronische geldstroom, besloten ze Elvis te laten filmen door tv-zender CBS, tijdens twee van zijn concerten in juni. Het leverde Elvis 750.000 snel verdiende dollars op. Wat hij daarnaast ook vlot verdiende, was een genadeklap voor zijn imago.

Voordat Elvis weer op pad zou gaan voor een serie optredens beginnend op 17 augustus, met onder andere een show in zijn woonplaats, Memphis, kwam het boek uit Elvis: What Happened? Het was geschreven door de drie ontslagen lijfwachten, Dave Hebler, Red en Sony West. Ze deden letterlijk een boekje open over het reilen en zeilen van het Presley-imperium. Genadeloos zetten ze Elvis neer als een ordinaire junkie.

Had Elvis de confrontatie met zijn fans tijdens de tour in augustus kunnen overleven, wetende dat ze het boek hadden gelezen? Om van de CBS-special, Elvis In Concert, maar te zwijgen. Die zou namelijk elke huiskamer van Amerika bereiken. Nee, was het antwoord.

Elvis schijnt te zijn overleden ergens in de loop van de ochtend op 16 augustus in zijn eigen badkamer. Alleen en eenzaam.

*******

Wow! Volgens mij is dit het einde.

Net zag ik alleen maar duisternis.

Nu zie ik licht, zo fel

had ik nog geleefd, zou het pijn doen.

Kijk ze toch, die arme schapen

ze janken mijn lijk bijna weer tot leven.

Maar ik kom mooi niet terug!

De leegte die ik achterlaat

wordt opgevuld door mijn volgelingen:

zangers, kunstenaars, dichters, politici

en sterrenkundigen.

Ik heb een geintje uitgehaald,

vlak na mijn bezoek aan de tandarts

en net voordat ik mijn tong doorbeet

zond ik een laatste noot de ether in.

Eventjes zullen ze denken dat we niet alleen zijn.

Zie ook eerdere afleveringen in de serie Jaarringen: Proloog, 1945, 1950, 1953, 1965 en 1972.

Dennis van Tiel is uitgever van de onregelmatig verschijnende periodiek Almost in Elvis.