Jo Harman: veel doen en toch lui

4 februari 2017

Jo Harman(32) wilde het en maakte hem. People We Become bevat weer een ruim palet aan stijlen, met opmerkelijk lange songs, opgenomen in Nashville. Het album is net uit, donderdag 9 februari staat ze met band in Paradiso. Na een Engelse tour volgt in maart Joe’s Pub in New York, de tent waar Adele in Amerika naam maakte.

Waarom opnemen in Nashville? "Dat ging vanzelf. Mijn Amerikaanse management vertrok uit New York naar Nashville. Ik zei: dan kom ik ook wel. In Los Angeles en New York zijn veel studio’s gesloten. De hele Amerikaanse muziekwereld zit in Nashville. De muzikanten zijn met voorsprong de beste in de wereld. Ze maken alle soorten muziek, niet alleen country. Dat past goed bij mij, want ik ben blues, soul, gospel en pop. We hadden de basistracks in twee dagen af. Ze zitten meteen in de ziel van de song, komen met ideetjes en hebben onderling een sterke chemie. Ze hebben ook de beste technici, heel productief met hoge kwaliteit. We hebben voor veel nummers de eerste opname gebruikt. In Engeland gaat alles zo traag, met oponthoud door thee- en koffiepauzes, heel frustrerend. In Nashville waren we in drie weken klaar."

Je producer is Fred Mollin, die werkte onder anderen Joe Cocker, Jimmy Webb en Lucinda Williams."Ik wist de eerste keer in Nashville meteen: dit is ‘m. Hij begreep wat ik wilde, een album maken in dienst van de songs. Hij spaarde me niet als hij dat nodig vond. Ik had een hele hoop songs en die heb ik Fred gestuurd. Hij had zijn eigen ideeën en meestal vonden we elkaar, al heb ik wel altijd het laatste woord. Het is tenslotte mijn plaat. Sommige songs zijn afgevallen, andere hebben we wel opgenomen maar niet gebruikt, zoals When In The Night Hour en een a capella liedje waarvan een klein stukje op het begin van de plaat staat."

De meeste songs zijn aardig lang. "Alles draait om de integriteit van de song. Ik heb geen moment overwogen een song in te korten of een koortje weg te halen. Mike Davies en ik hebben vijf nummers samen geschreven. We zijn als broer en zus. Een paar heb ik in mijn eentje geschreven, één met Andy Platts van Mama’s Gun en één met Stew Jackson van Phantom Limb. Dit album is voor mij één verhaal, van begin tot eind. Die songlengte betekent wel dat we drie tracks van het vinyl hebben moeten halen."

Je enige gast is wel een grote: Michael McDonald, op When We Were Young. "Ik doe zelden covers, maar zijn I Can Let Go Now gaf me het juiste gevoel. Hij stuurde me een mailtje dat mijn versie zijn favoriete was. Daarmee is het begonnen. Het hielp ook dat Fred en Michael elkaar kennen, Fred heeft Michael ook geproduceerd. Ik hoor net dat BBC 2 de single When We Were Young heeft opgepikt. Dat betekent heel wat."

Jouw songs klinken klassiek, ze hadden al decennia kunnen bestaan. Ze klinken als covers. "Dat hoor ik graag. Ik wilde een tijdloze plaat en dat is gelukt. Mijn albums moeten niet over vijf, tien jaar gedateerd zijn. Ik volg geen hippe trends, ik doe mijn ding, maak mijn platen, waarmee mensen zichzelf kunnen verbinden. Eerlijke, oprechte platen."

Je stem is hoorbaar gerijpt. Werk je daar speciaal aan? "Nee, mijn stem ontwikkelt zich mee met mij. Veel praten helpt ook. De vocalen op dit album bevallen me, hiermee kunnen we verder. Ik zou wel wat meer kunnen oefenen, maar ik ben van nature een beetje lui, ik leun veel op mijn natuurlijke talent. Ik kan veel doen en toch lui zijn."

Je bent ambassadrice voor Amnesty International. Hoe ben je daar gekomen? Ze wilden een beetje verjongen na Bono en Yoko Ono. Hun campagne My Body My Rights is helemaal in mijn straatje. Veel vrouwen hebben geen enkele zeggenschap over hun leven en hun lichaam. In El Salvador krijgen vrouwen na een miskraam levenslang voor moord. Veel landen zijn absurd streng op abortus. Ik heb veel geluk met waar ik ben geboren en dat hoort niet zo te zijn. Reformation op People We Become vertolkt wat ik vind en wat mis is. De videoclip vult de tekst prachtig aan. De sleutelzin is The reformation is much more than a change. Het gaat niet om één kleine verandering, het gaat om een totaal andere houding. Trump is een grap, een gevaarlijke baviaan, in onze taal een c-u-n-t. Het is nu zeer beangstigend. Het hele smalle strookje licht aan de horizon is dat mensen blijven staan voor waar ze in geloven."

Jo Harman live: 9 februari in Paradiso, Amsterdam; 29 april op Rhythm & Blues Night in de Oosterpoort, Groningen.