#metoo

22 november 2017

Terwijl film- en toneelwereld worden opgeschud door #metoo-onthullingen, blijft het in het popmilieu stil. Wonderlijk stil zou ik bijna zeggen, want rock ’n’ roll wordt doorgaans in één adem genoemd met seks en drugs.

Hoewel de rij van popsterren met een losse seksuele moraal schier eindeloos is, komt er zelfs over opperwomanizer Mick Jagger niets in de publiciteit dat zo’n smet op zijn carrière werpt dat we de albums van The Rolling Stones niet meer met goed fatsoen kunnen beluisteren. Terwijl het portfolio van Kevin Spacey bij wijze van spreken boven de brandstapel bungelt.

Wat verklaart de stilte? Ontbreken van machtsmisbruik misschien? Uit de talloze verhalen over seks, drugs en rock ’n’ roll in de vele biografieën die zijn verschenen komt altijd maar weer naar voren dat de sterren struikelen over de vrouwen/mannen die zich aanbieden. Als je misbruikt wordt als starfucker – en dat is vast voorgekomen – dan lijkt dat toch in eerste instantie een kwestie van eigen schuld met dito schaamte. Toch is het nauwelijks voorstelbaar dat er in de wereld van de rock ’n’ roll een wezenlijk andere moraal zou heersen dan elders in creatieve milieus. 

Zonder de moraalridder te willen uithangen, doet de stilte vreemd aan. Net zo vreemd als de stilte rond Donald Trump, terwijl zijn Grab them by the pussy-video toch de opmaat vormde voor de #metoo-confessies. Op zijn Trumps reageerde hij met een jij-bak. “Ik was misschien fout, maar die duivelse Bill Clinton was nog veel fouter.” Ze kwamen er allebei mee weg. Voorlopig althans.

Vooralsnog blijf ik ook met genoegen naar de muziek van The Rolling Stones, Eagles, en andere schuinsmarcheerders luisteren. Zolang er niets is bewezen... En als er wel wat wordt bewezen, zal er discussie zijn over het verband tussen artistieke waarde en persoonlijke integriteit. Met andere woorden, Spacey mag dan een lul zijn, het blijft een geweldige acteur.