Op de 'frontporch' met Brent Cobb

7 juni 2017

Zweterig, een tikje aangeschoten en het gezicht verstopt achter een gordijn van lang haar. Zo stond de Amerikaanse zanger Brent Cobb afgelopen zondag op het piepkleine podium van Sugarfactory in Amsterdam. Het was het laatste optreden van zijn tour door Europa. Hij en gitarist Mike Harris hadden veel gezien en gedaan de afgelopen weken, maar Amsterdam maakte toch wel de meeste indruk. "We’ve done all the drugs", zei hij droog.

Cobb bracht vorig jaar zijn album Shine On Rainy Day uit. Een plaat die de sfeer ademt van het diepe, warme zuiden van Amerika. Ellaville, Georgia om precies te zijn, waar Cobb opgroeide. Zijn liedjes gaan over de eenvoud van het leven daar. Het bestaan van de gewone man die hard werkt, graag een biertje drinkt op de veranda en gemoedelijkheid zoekt bij mensen uit de buurt. Shine On Rainy Day werd geproduceerd door zijn neef en topproducer Dave Cobb, bekend van zijn werk voor Jason Isbell, Sturgill Simpson en Chris Stapleton.

Brent was zestien toen hij Dave Cobb tijdens een begrafenis leerde kennen. Hij schoof hem zijn demo toe en twee dagen later kwam er telefoontje of hij naar Los Angeles wilde komen om met Dave te werken. Daar nam hij zijn eerste plaat No Place Left To Leave op. Hij verhuisde naar Nashville, waar hij voornamelijk liedjes schreef voor countrysterren als Luke Bryan, Miranda Lambert en Kenny Chesney. Toch bleef succes uit en hij gaf zijn muzikale bestaan op. Totdat hij door Dave werd gevraagd om een nummer aan te leveren voor het conceptalbum Southern Family. Dat blies zijn carrière nieuw leven in en resulteerde uiteindelijk in Shine On Rainy Day.

In Amsterdam speelt Brent Cobb voor zo’n vijftig man een set met vooral rootsy countrysongs. Bij elk lied hoort een verhaal dat hij met een zangerig zuidelijk accent vertelt. Zo is er de oude Uncle Bubba die in Down In The Gulley onterecht wordt beschuldigd voor het hebben van een moonshine (een illegale alcoholstokerij). De moonshine blijkt een buizenstelsel te zijn dat hij als jongen aanlegde om water naar het ouderlijk huis te laten lopen. Ook is er de schrijfsessie met singer-songwriter Andrew Combs die niet echt op gang wil komen totdat Cobb een ideetje laat horen dat ze binnen dertig minuten uitwerken tot Shine On Rainy Day. Of de eerste keer dat de kleine Brent sneeuw zag. Het herinnert hem aan het liedje Country Bound dat zijn vader op dat moment aan het schrijven was.

Mooie verhalen die Brent Cobb in eerlijke, eenvoudige liedjes giet. Met countryinvloeden en hier en daar wat blues. Hij doet dat met een prettige nonchalance die hem dichtbij zijn publiek brengt. Alsof we met z’n allen bij hem op de veranda zitten. Niet opzienbarend, maar lekker ontspannend en heel aangenaam voor een warme, broeierige avond in juni.