Rhiannon Giddens laat kerk zinderen

28 maart 2017

Een zaterdag in maart. Chaos op de wegen in de Randstad. Een goede reden om vooral lekker thuis te blijven. Toch was de belofte van de avond en het voorgevoel dat er wat moois stond te gebeuren sterker dan het verkeersleed. Rhiannon Giddens stond immers in de Amsterdamse Amstelkerk en gaf daar haar voorlopig enige concert in Nederland.

Begin dit jaar bracht ze haar tot nu toe beste album uit. Freedom Highway blijkt een krachtig statement in tijden van politieke onrust, verwijdering en angst. Op de plaat neemt oprichtster en zangeres van de Carolina Chocolate Drops de luisteraar mee in de geschiedenis. Naar de plantages waar slavernij en uitbuiting het leven van een grote groep mensen tot een hel maakten. Ze geeft deze stille getuigen op indrukwekkende wijze een stem. Daarmee komen ze niet alleen tot leven, maar worden hun verhalen ook gekoppeld aan het hier en nu. Een tijd waarin Afro-Amerikanen vaak nog een tweederangs positie hebben, ook al sluiten we daar soms liever onze ogen voor.

Een zwaar thema voor een zaterdagavond zou je zeggen en toch zat de Amstelkerk bomvol. Iedereen voelde zich blijkbaar aangetrokken tot Giddens' onweerstaanbare samensmelting van folk, dixieland jazz, gospel, rhythm ’n’ blues en Celtic music. Zonder aankondiging verscheen de band op het podium en zette het onheilspellende Spanish Mary in. De tekst van Bob Dylan werd tweeëneenhalf jaar geleden op muziek gezet door de gelegenheidsgroep The New Basement Tapes (met onder anderen Elvis Costello en T Bone Burnett).

Prachtige liedjes als At The Purchaser’s Option en Julie volgden elkaar op. Het eerste nummer wordt verteld door de jonge slavin die weet dat ze haar baby kwijt kan raken wanneer ze verkocht wordt. Het tweede geeft het gesprek weer van een meesteres die haar bediende vraagt om de kostbaarheden te beschermen tegen de soldaten die komen. Julie antwoordt: Mistress, O Mistress, that trunk of gold is what you got when my children you sold. Giddens zong met kracht en ingehouden woede. De beheersing die ze over haar stem heeft, was uitmuntend. Nergens viel overdrijving of vals sentiment te ontdekken. Daarbij gaven haar expressiviteit in gebaren en gezichtsuitdrukking extra lading aan de toch al intense nummers. Niet alleen was haar zang sterk, ook het viool- en banjospel barstte van energie en overtuiging.

Ondanks de serieuze thematiek zat er vooral veel plezier in het optreden. Hey Bébé swingde heerlijk net als Up Above My Head. De muzikanten hadden er zin in en Giddens liet duidelijk merken dat hoewel haar naam op het affiche stond, het vooral draaide om de band als geheel. En die sprankelde en zinderde anderhalf uur lang. Zelfs de files terug naar huis deden daar niets aan af.

Zoals het er nu naar uitziet komen Rhiannon Giddens en band in het najaar opnieuw naar Nederland.