Vaudou Game: Afrofunk met een verhaal

25 januari 2017

Na het twee jaar geleden verschenen debuut Apiafo is Vaudou Game bijna constant op tournee geweest. “We hebben zeker 350 optredens gedaan”, zegt voorman Peter Solo aan de telefoon. Desondanks verscheen recent het misschien nog betere Kidayú. “Gelukkig ben ik in staat overal te schrijven, zelfs in het vliegtuig.” De in het West-Afrikaanse Togo geboren zanger en gitarist Peter Solo heeft een missie. Hij wil zijn op voodooritmes gebaseerde muziek aan de man brengen en begrip kweken voor die voor ons wat mysterieuze cultuur, die volgens hem vooral door toedoen van oude Hollywoodfilms in een vreemd daglicht is komen te staan. Alsof het een wraakzuchtige religie zou zijn met broeierige rituelen, waarin je door naalden in popjes te steken anderen vreselijk pijn kunt doen. “Terwijl het in voodoo juist draait om leven in harmonie, met je voorouders, met de plek waar je bent.” Mensen, het universum en alles daarbinnen, vormen samen het grote geheel. Kidayú betekent delen.

Het zeskoppige Vaudou Game heeft een ongelooflijk strakke ritmesectie, twee blazers en een toetsenist. Het gezelschap opereert vanuit het Franse Lyon, maar hun afrofunk vindt overal gretig gehoor. “De muziek bracht ons naar Japan, Canada, zuidelijk Afrika, en in Europa spelen we van Spanje tot Zweden”, zegt Peter Solo. Tijdens een tourpauze van twee maanden werd Kidayú opgenomen. “We hebben dezelfde werkwijze toegepast als bij het debuut. We zaten in dezelfde studio, met dezelfde technicus, en we hebben het album weer opgenomen als band. Het is niet helemaal live ingespeeld, maar ons principe is wel: wat je op het album hoort, krijg je op het podium. Daardoor is kunnen we de nieuwe nummers gemakkelijk in ons liverepertoire opnemen. Wij zijn die muziek.”

Het verschil tussen Apiafo en het nieuwe album is volgens Peter Solo dat Kidayú ‘opener’ is van karakter. “Onze muziek is gesneden koek voor diehard liefhebbers van afrobeat en Afrikaanse ritmes, die hoeven we in die zin niet meer voor ons te winnen. Maar ik wil graag een groter publiek bereiken en ik denk dat we met nummers als La Vie C’est Bon en Lonlon mensen aanspreken die wat vertrouwder zijn met funk. Er zit derhalve meer afwisseling in het album. In Lonlon nemen we serieus gas terug.” Lonlon betekent overigens liefde in een van de Afrikaanse talen die Solo spreekt. “Maar het gaat niet over de liefde voor een man of een vrouw, maar over liefde voor de natuur, de voodoocultuur indachtig.”

Vaudou Game trad op in Zuid-Afrika, Zimbabwe en Zambia, maar nog niet in Peter Solo’s geboorteland Togo, dat met buurland Benin geldt als de bakermat van de voodoocultuur. “Weet je”, zegt hij, “ik zou er graag spelen, maar we gaan er alleen heen als het goed is geregeld. We doen het niet op de bonnefooi, dat stadium zijn we voorbij. Tot nu heeft zich geen promotor gemeld die een goed tourtje voor ons kan opzetten in West-Afrika.” Dus is eerst Europa weer aan de beurt. Eind januari komt de groep naar Nederland voor drie ongetwijfeld spetterende optredens. Solo samen met zijn vijf maten en niet te vergeten een eigen geluidsman. “Die is misschien wel het allerbelangrijkst. Want dan weet je dat je goed klinkt en sta je relaxt op het podium.”

Vaudou Game live: donderdag 26 januari in Bird, Rotterdam; vrijdag 27 januari in Paradiso Noord, Amsterdam; zaterdag 28 januari in TivoliVredenburg, Utrecht.