Youssou N’Dour for president

6 januari 2012

De Verenigde Staten hadden al eens een filmacteur als president, dus waarom zou Senegal niet het eerste land kunnen worden waar een muzikant het hoogste ambt gaat vervullen?

De aankondiging van de Afrikaanse superster Youssou  N’Dour dat hij een gooi wil doen naar het presidentschap van Senegal was wereldnieuws afgelopen week. Of hij een goede president zal zijn, weten we uiteraard niet. Als hij net zo goed kan regeren als hij kan zingen, zit Senegal gebeiteld.

Normaal gesproken zou je zeggen 'schoenmaker, houd je bij je leest', maar in Afrika ligt dat wat anders. Ten eerste is N’Dour behalve een gearriveerd artiest ook een rijk zakenman. Hij is eigenaar van een muziekstudio, een krant en een radiostation. Hij heeft dus het geld en de publiciteitskanalen om zijn campagne te ondersteunen.

Ten tweede is dit geen gril. In zijn doen en laten heeft hij altijd zijn sociale gezicht laten zien, zijn muziek was vanaf het begin doortrokken van opwekkende en soms belerende boodschappen.

Afrikaanse muzikanten lijken zo veel meer maatschappelijk betrokken dan hun collega’s in Europa en Amerika. Vrijwel iedere Afrikaanse artiest wijst op de grote betekenis van muziek op hun continent. “Er wordt echt nog naar muziek geluisterd”, zei de Malinese gitarist Habib Koite me ooit. “Dan heb je de dure plicht iets met de muziek te doen.” In West-Afrika bestaat de eeuwenlange traditie van griots, die commentaar geven op de maatschappij. De muzikanten bezingen wat ze zien en niet zelden ageren ze tegen corruptie, roepen ze op het continent niet te verlaten, protesteren ze tegen vrouwenbesnijdenis en tal van andere misstanden.

De verkiezingen in Senegal volgende maand kunnen over de hele wereld op belangstelling rekenen, zeker ook vanuit de buurlanden. In Mali bijvoorbeeld zijn wel enkele muzikanten die in de voetsporen van N’Dour zouden kunnen treden. Zelf denk ik aan de charismatische zangeres Oumou Sangaré, die behalve zeer sociaal inmiddels ook redelijk vermogend is. De albinozanger Salif Keita stamt uit een geslacht van politieke leiders.

Het enige wat me als muziekliefhebber dwarszit is dat zijn muzikale carrière grotendeels zal stoppen als Youssou N’Dour geroepen wordt tot het hoogste ambt. Maar dan heb ik altijd nog zijn doorbraakalbum Immigrés in de kast staan, een van de mooiste wereldmuziekalbums ooit verschenen. Uit 1988, maar nog altijd verkrijgbaar.