Aan de meet

5 december 2011

Afgehaakte popliefhebbers vragen mij als hopeloos geval wel eens of ik nou echt vind dat er nog steeds goede muziek voor vijftigplussers bij komt. Waarop ik in alle eerlijkheid kan verzuchten: eigenlijk veel te veel, want zeker de laatste jaren ontbreekt het mij gewoon aan voldoende tijd om er op uitgeluisterd te raken. Zo was het bij het samenstellen van het traditionele jaarlijstje vorige week meer dan ooit een kwestie van genadeloos schrappen, waarbij voor het eerst in tijden Lucinda Williams en John Hiatt afvielen, terwijl deze jaargenoten juist zo’n opmerkelijk uitgebalanceerd en uitgekristalliseerd album hadden afgeleverd – alleen wisten ze spijtig genoeg ditmaal bij mij niet de gevoelige snaar te raken.

Bij voorbaat kansloos voor een plek in mijn top tien waren drie albums in het rootsgenre, die ik tussen de bedrijven door te vaak voor mijn eigen genoegen heb gedraaid om ze helemaal ongenoemd te laten. Eerst ex-Drive-By Trucker Jason Isbell en zijn Unit 400 met Here We Rest, een bitterzoete alt.countryplaat over de alledaagse levens van kansarme Zuiderlingen. Dan het instrumentaal mooi klein gehouden Bad Man’s Blood, waarop  Ray Bonneville beurtelings doet denken aan de bezonken grootmeesters J.J. Cale, Daniel Lanois en Guy Clark. En tot slot het alsmaar beter wordende indiebandje Blitzen Trapper, dat op het weerbarstig klinkende American Goldwing opereert in het grensgebied tussen americana en southern rock.

Geen lied wist mij het afgelopen jaar trouwens heftiger te emotioneren dan Someone Like You van Adele, zeker die allereerste keer bij Later… With Jools Holland, al was haar uitvoering van Don’t You Remember in een twitterend, sms’end en fotograferend Paradiso een goede tweede. Snobisten wisten natuurlijk niet hoe ze snel ze die hartverscheurende ballades moesten afserveren als al te vet gezongen, maar zouden ze dat ook durven bij, pak ’m beet, (You Make Me Feel Like) A Natural Woman van Aretha Franklin? Zulke gasten zullen ongetwijfeld evenmin een seconde aarzelen om Aan De Meet van Raymond van het Groenewoud te brandmerken als een sentimenteel kleinkunstliedje – kijk en luister zelf hier rechtsboven en denk dan na afloop net als ik: ach, weten zij veel.