Adembenemende ambientfolk van Fovea Hex

27 mei 2016

Voor wie Steven Wilson louter als een typische exponent van progrock ziet en niet bekend is met de grote variatie die Steven’s Playlist elke keer weer op zijn website laat zien, zal het als een verrassing komen dat hij Heaven na het interview dat we met hem hadden – zie het nieuwe nummer dat vrijdag 10 juni verschijnt – de ep The Salt Garden van Fovea Hex in handen drukte.

Voor het eerst verschijnt er muziek op zijn eigen label Headphone Dust die hij niet zelf gemaakt heeft. Dat hij kiest voor de wonderlijk mooie muziek van Clodagh Simonds is even begrijpelijk als dit valt te prijzen. Het eerste omdat de nauwelijks te categoriseren mengeling van muziekstijlen van deze Ierse en haar fenomenale begeleiders - onder wie soms Brian Eno, Robert Fripp, Andrew Liles en bijna altijd Michael Beggs - van grote invloed is op het werk van Wilson zelf. Daarnaast speelt hij weleens mee op een van de albums van Fovea Hex, de naam waaronder Simonds na Mellow Candle’s Swaddling Songs (1971) sinds 2015 weer muziek maakt.

Het tweede omdat de zeer spaarzaam verkrijgbare muziek van Fovea Hex veel meer aandacht verdient dan deze tot op heden heeft gekregen. Simonds' muziek is zowel bevreemdend - evenveel ambient als folk, maar ook klassieke muziekinvloeden - als betoverend  - haar stem en de fijnzinnige melodieën en arrangementen. Fovea Hex beperkt zich bijna altijd tot ep’s, The Salt Garden vormt hierop geen uitzondering. Wie altijd al een combinatie van Stars Of The Lid, een ingetogen Mary O’Donnell en een eveneens ingetogen Dónal Lunny heeft willen horen, zal met deze ep het hele oeuvre van Fovea Hex in zijn of haar hart sluiten.