Afgestoft en opgepoetst: Andy Rinehart

2 juli 2019

Elke maand haal ik een geliefd album uit mijn archief. Na een grondige behandeling met stofdoek en poetslap is de cd gereed zijn opwachting te maken op deze site.

In 1993 verscheen op het Duitse label CMP Records Jason’s Chord, het tweede album van de Amerikaanse zanger-liedjesschrijver en multi-instrumentalist Andy Rinehart. De in 1960 in Norwalk, Connecticut geboren muzikant had in 1988 met het door hemzelf uitgebrachte Walking Home voor het eerst zijn niet geringe muzikale capaciteiten overlegd. Een uiterst veelzijdige reeks activiteiten vormde de opmaak voor Jason's Chord.

Rinehart volgde een handvol muzikale studies, repareerde en ontwierp allerhande instrumenten, werkte op bruiloften in het schnabbelcircuit en creëerde als ‘chef gebak’ overheerlijke toetjes. Begin jaren negentig trad hij op losse basis op met bevriende musici. Tijdens een van die concerten bevond jazzgitarist David Torn zich in het publiek, op uitnodiging van collega Matte Henderson die in die periode deel uitmaakte van de groep van Rinehart. Torn was dusdanig onder de indruk van het uitzonderlijke talent van Rinehart dat hij hem tijdens een etentje in contact bracht met labeleigenaar Kurt Renker van CMP Records.

In de periode 1991/1992 is Rinehart geregeld in Duitsland in de CMP Ztudio in Zerkall. Naast het bespelen van een klein leger aan snaarinstrumenten produceert Torn ook de negen liedjes op deze plaat. Rinehart zelf speelt talrijke keyboards en accordeon terwijl hij ook alle vocale partijen voor zijn rekening neemt. Bassist Mick Karn van de Engelse groep Japan vormt een dynamisch en inventief opererend duo met percussionist/drummer Kurt Wortman, die afkomstig is uit de podiumbands van Van Morrison en Bruce Springsteen. Het resulteert in een collectief dat op het creatieve vlak beduidend meer waard is dan de som der afzonderlijke onderdelen. Waarbij zeker ook Rinehart’s vermogen om eigenzinnige liedjes te componeren die inhoudelijk de clichés uit de popmuziek zorgvuldig vermijden niet moet worden onderschat.

Songs als opener Being Wrong, Stone Diamond, House of Home, Joan's Bones en Pedal Up lopen volkomen naturel in elkaar over en staan stijf van de vele fraaie instrumentale intro's en intermezzo's die nauw aansluiten op de hoogst originele en komische tekstregels. De afsluitende pianoballad  is een fraaie neoklassieke toegift van het in topvorm verkerend gezelschap dat werkelijk alles uit de kast haalt om van dit album een van de meest indrukwekkende muzikale gebeurtenissen van de jaren negentig te maken. Een album dat mij ook een kwart eeuw na dato nog altijd voor de volle honderd procent weet te boeien. 

Andy Rinehart: Jason's Chord (CMP Records)