Aftellen tot Once in a Blue Moon (2): The Waterboys

18 juli 2019

De line-up van de eerste Once In A Blue Moon, met ondermeer een succesvol uurtje woestijnblues van Bombino en een stevig psychedelische set van DeWolff, maakte vorig jaar duidelijk dat het festival inderdaad beoogt ‘de americanaliefhebber te onthalen op een authentiek maar niet voorspelbaar programma’.En we hebben daar niemand over horen morren. Toen de namen voor de komende editie eenmaal bekend werden, werd er door een enkeling wat gesputterd over acts als Courtney Barnett, Eels of The Waterboys. Heel veel woorden hoeven we hier niet aan vies te maken; zelfs kniesoren die zó streng in de leer zijn, worden op 24 augustus met tweederde van het programma volgens mij op hun wenken bediend. En zelfs voor de aanwezigheid van bovengenoemde acts vallen moeiteloos lansen te breken.

Neem nou The Waterboys. Zelfs toen de door Mike Scott aangevoerde band tijdens de ‘postpunk’-jaren voor het eerst van zich liet horen en hits scoorde met A Girl Called Johnny en The Whole Of The Moon, was de folkinvloed al duidelijk. Echt interessant werd het voor de minder hitlijstgeöriënteerde muziekliefhebber pas daarna. Een verhuizing naar Ierland en het absorberen van een overdosis keltische invloeden resulteerden in 1988 in het onovertroffen album Fisherman’s Blues. En Scott’s muzikale horizon bleef zich verbreden, want in de loop der jaren vonden ook steeds meer invloeden uit Amerikaanse rootsstijlen hun weg naar zijn oeuvre. En sinds een jaar of wat heeft hij ook de ideale muzikanten om zich heen om die fantastische smeltkroes ten gehore te brengen, zo vertelde hij onlangs in een interview.

“Dankzij mijn longtime-sidekick, violist Steve Wickham en de rond 2015 gerecruteerde, in de Memphis soulscene gepokte en gemazelde  organist ‘Brother’ Paul Brown ben ik eindelijk een vogel met twee vleugels”, aldus Scott, die optreden nog steeds het allerleukste van het vak vindt. Ondertussen bewijzen uitstekende albums als Modern Blues uit 2014 en het eerder dit jaar verschenen Where The Action Is dat The Waterboys anno 2019 nog steeds een relevante ‘recording’ act is. Scott hoeft zich dus nog geen zorgen te maken dankzij de ‘eighties-hits’ nog slechts als ‘oldies act’ te worden geprogrammeerd. “Ben je gek”, vertelt hij “het enige festival waar we om die reden hebben gestaan was Pinkpop Classic een paar jaar geleden.

Wie The Waterboys de afgelopen jaren tijdens een van de clubshows in ons land heeft gezien, zal beamen dat het bij Scott en consorten beslist niet om ouwe koek draait. De ‘pophits’ en wat publieksfavorieten van Fisherman’s Blues vinden natuurlijk geregeld hun weg naar de setlist, maar temidden van heel veel minstens zo opwindend materiaal. Ik maak me dan ook sterk dat Scott en consorten op z’n minst wat eventuele ‘puristen’ zullen weten te verrassen. Met een song die de afgelopen twee jaar zelden in een show ontbrak bijvoorbeeld. Die heeft als refrein My Soul is in Memphis, But my ass is in Memphis Tennessee. Zijn hart heeft Mike Scott wel degelijk precies op de goeie plaats en dus verdient hij een warm welkom in het Amsterdamse Bos!

The Waterboys spelen tijdens het Once In A Blue Moon festival van 18.30 tot 19.45 uur op het Blue Moon podium. In de volgende editie van Heaven, die op 9 augustus verschijnt, onder meer het volledige interview met Mike Scott.