Albums van week 16

15 april 2019

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Sinds deze week ligt het nieuwe nummer in de winkel met naast meer dan 100 albumrecensies, ook mooie interviews met onder meer Weyes Blood, Aldous Harding, Tedeschi Trucks Band, Mozes and The Firstborn en Robert Jan Stips.

Roots/Folk: John Paul White The Hurting Kind; Joy Williams Front Porch

Na het uiteenvallen van The Civil Wars hebben de solocarrières van beide groepsleden Joy Williams en John Paul White de wereld niet meteen in vuur en vlam gezet. Beiden komen nu vrijwel tegelijkertijd met nieuw plaatwerk, waarbij John Paul White’s gevarieerde, gevoelige countrypop vooralsnog onze voorleur heeft boven Williams’ mooie, maar ook wel erg brave country singer-songwriterklanken.

Rock/Pop: Renske TaminiauWhat Stays When The Lights Go Out

Hoewel Taminiau’s carrière zich meer achter de schermen afspeelt dan ervoor, is ook dit derde album sinds ze in 2007 debuteerde als soloartiest een waar juweeltje. Haar talent als songwriter en componiste heeft in de tussenliggende jaren in dienst gestaan van onder anderen Ruben Hein, Roxeanne Hazes en Trijtje Oosterhuis, en van films als Lotus en Wiplala. Maar haar eigen magnifieke singer-songwriterpop kan zich met de besten meten.

Blues/Soul/Jazz: Aubrey Logan Where The Sunshine Is Expensive

Op haar tweede album blijft zangeres/tromboniste/componiste Aubrey Logan dichter bij de jazzbasis die ten grondslag ligt aan haar unieke mix van jazz, pop, soul, singer-songwriter en hiphop. Hoewel haar zang wat meer ingehouden is dan voorheen, komen de emoties eigenlijk nog beter tot hun recht en is een nummer als Airport Codes zelfs een nieuwe jazzstandard van George Gershwin-niveau.

Wereld: Ifriqiyya ElectriqueLaylet Et Booree

Laylet Et Boorlee is het tweede album van het Tunesisch/Franse collectief Ifriqiyya Electrique, na Ruwahine (2017), een lawaaiige mengeling van Westerse avant-rock en soefi-trance (banga) uit Zuid-Tunesië. Op dit nieuwe album doseert de band hun in basis primitieve muziek stukken beter, zodat optimaal luistergenot is gegarandeerd.