Albums van week 47

20 november 2016

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine.

Roots/Folk: Ange Hardy & Lukas DrinkwaterFindings

Met Findings levert de Engelse folkzangeres Ange Hardy samen met gitarist en bassist Lukas Drinkwater misschien wel de beste proeve van haar kunnen af. Nadat het twee jaar terug verschenen  The Lament Of The Black Sheep al verblufte met veertien zelfgeschreven liedjes die klonken als eeuwenoude traditionals, liet Hardy vorig jaar op Esteesee – een conceptalbum over Samuel Taylor Coledridge – horen ook een veel rijker klinkende vorm van folk te kunnen brengen. Qua sfeer en stijl houdt Findings een beetje het midden tussen beide albums, minder kaal dan de eerste, minder aangekleed dan de tweede, met ditmaal zowel eigen werk als traditionals, stuk voor stuk prachtig gezongen en uitgevoerd.

Rock/Pop: HoneybloodBabes Never Die

Zo innemend als Stina Tweeddale zingen maar weinig rockvrouwen. Twee jaar geleden vielen we als een blok voor het titelloze debuut van Honeyblood. En dat doen we nu weer voor opvolger Babes Never Die. Heerlijk scherpe meidenrock die melodieus en vitaal is, spannend en gevarieerd. Misschien niet uniek, want verwant aan Throwing Muses, Belly en Bettie Serveert, maar zo consistent en aantrekkelijk als bij dit Schotse duo klinkt feminiene rock lang niet altijd.

Blues/Soul/Jazz/Klassiek: Efterklang & Karsten FundalLeaves: The Colour Of Falling

Lef kan je het Deense Efterklang niet ontzeggen. Lieten ze tot nu toe een bijzondere eigen vorm van orkestrale pop horen, samen met componist Karsten Fundal en een achttal klassieke muzikanten – tesamen The Happy Hopeless Orchestra gedoopt –, brengen ze met Leaves: The Colour Of Falling een heuse klassieke mini-opera van bijna een uur. Het stuk is zo mooi en fascinerend dat het best een volledige opera had mogen zijn.

Wereld: Gaye Su AkyolHologram Imparatorluğu

Zo vooruitstrevend als Gaye Su Akyol hebben we nog nooit Turkse muziek gehoord. Nu hebben we geen hotline met dat land, dus daar zou het best aan kunnen liggen, maar dan nog vermoeden we dat Hologram Imparatorluğu met zijn mengeling van traditionele Turkse muziek, psych-, surf-, en indierock ook in eigen land niet bepaald alledaags is.