Albums van week 49

5 december 2016

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine.

Roots/Folk: Phil Smith & The Lights1,2,3,4…

Op dit ogenblik is Phil Smith ongeveer halverwege zijn eerste tournee door Nederland en België, die nog loopt tot 18 december. Hoewel het album hier nooit officieel is uitgebracht, wist de Australische singer-songwriter met Year Of The Dog het nodige enthousiasme los te maken met zijn Nick Drake- en Ryan Adams-achtige liedjes. Op het nieuwe 1,2,3,4…, waarop hij wordt ondersteund door zijn nieuwe begeleidingsband The Lights, vaart Smith een meer 70’s countryrockkoers, maar toont hij zich opnieuw een dusdanig geweldige liedjesschrijver dat hij eerder tijdloos dan retro overkomt.

Rock/Pop: Annen May KantereitAlles Nix Konkretes

Buiten Duitsland weten maar weinigen dat de laatste tien jaar een wederopstanding van Duitstalige rock heeft plaatsgevonden. Tot de beste bands hoort op dit moment het kwartet Annen May Kantereit, dat op hun tweede album Alles Nix Konkretes een voortreffelijke mix van folk en rock brengt, nu eens meer dynamisch dan weer meer ingetogen en akoestisch, maar allemaal uitermate karaktervol gebracht door de uitstekende zanger en multi-instrumentalist Henning May, gitarist Christopher Annen, slagwerker Severin Kantereit en (de later toegetreden) bassist Malte Huck.

Blues/Soul/Jazz/Klassiek: The Rolling StonesBlue & Lonesome

Geen recente bluesplaat oogstte bij verschijnen zo veel lof als Blue & Lonesome van The Rolling Stones. En zonder iets af te willen doen aan de voortreffelijke prestatie – een dozijn klassiekers, allemaal fris van de lever gespeeld alsof hun leven ervan afhangt – laat het album eigenlijk vooral horen dat de blues sinds de jaren zestig geen meter is opgeschoten. Want hoewel het genre de laatste paar decennia weer een remonte doormaakte, na de zwakke jaren tachtig en vroege jaren negentig, blijken die modernere varianten toch moeiteloos terzijde te kunnen worden geschoven door een viertal Britten, aangevuld met een stel gastmusici.

Wereld: Vieux Kanté - The Young Man’s Harp

Elf jaar na zijn dood op slechts 31-jarige leeftijd lijkt in het Westen de erkenning te komen die de blindgeboren Vieux Kanté uit Mali bij zijn leven ontbeerde. Een virtuoos op de kamale n’goni, de zogenaamde jongemans harp, een variant op de oudere ceremoniële n’goni. Op dit album horen we verloren gewaande opnamen, waarop Kanté niet slechts zijn instrumentale kunnen etaleert, maar ook zijn indringende zang en liedjes in een gevarieerde bluesy stijl, die terugharkt naar de Malinese rurale folktraditie, maar tegelijkertijd ook meer swingende, jazzy aspecten in zich herbergt.