Albums van week 50

9 december 2019

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement! Het nieuwe, extra dikke jubileumnummer. 20 jaar Heaven, verschijnt eind deze week.

Roots/Folk: Catherine MacLellanCoyote

Ook met haar zevende album Coyote maakt de Canadese singer-songwriter Catherine MacLellan indruk. Haar moderne folk(rock) is misschien niet heel vernieuwend, haar heldere stem en fraaie liedjes zijn opnieuw zo innemend en pakkend dat ze je toch heel gemakkelijk voor je wint. Een perfect uitgebalanceerd album.

Rock/Pop: The WhoWHO

Dit is  verrassend! Waar The Who, na hun gloriedagen midden jaren zestig tot midden jaren zeventig, nooit meer hun topniveau benaderde, klinkt de tot Pete Townshend en Roger Daltrey gereduceerde band op WHO (hun eerste studioalbum sinds 2006) relevanter dan alles wat ze de voorbije veertig jaar hebben uitgebracht. Waar de jongste cd van Jeff Lynne’s ELO vooral een overbodige herhalingsooefening is, voorzien de Who-stamvaders hun oude sound hier van opmerkelijk nieuw elan.

Blues/Jazz/Soul: Dynamite Blues BandMedicine

Voortgekomen uit de prima bluesrockformatie Big Blind, bewijst de Noordwijkse Dynamite Blues Band ook op hun derde album Medicine tot de beste bluesgroepen van de Lage Landen te behoren. Met de nodige pit gebracht, maar nooit uit de bocht vliegend, brengen de Noordwijkers een fijne, gevarieerde set eersteklas bluesrock met lekker veel bluesharp.

Wereld: Lamia Bedioui/Solis Barki Fin’amor

Normaliter zijn we geen fan van een oud album nog eens overdoen, maar in het geval van Fin’amor, het 2006 debuut van de Tunesische zangeres Lamia Bedioui, opgenomen met percussionist/didjeridoo-speler Solis Barki, is dat alleszins te billijken. Aangezien dit gedurfde album de hoofse liefde bezingt in zo’n variëteit aan stijlen dat het absoluut meer aandacht verdient dan het heeft gekregen. De volle rijkdom van deze wereldklassieker-in-de-dop komen in de reprise pas echt goed aan het licht.