Albums van week 51

16 december 2019

Popmagazine Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Met meer dan 100 albumrecensies en boeiende interviews is Heaven het blad om je muziekpassie te verdiepen. Heaven is te koop in de (betere) bladenkiosk en platenzaak. Nog beter: neem een abonnement! Het nieuwe, extra dikke jubileumnummer, 20 jaar Heaven, is net uit!

Roots/Folk: Kelly StewardTales And Tributes Of The Deserving And Not So

Hoewel december traditiegetrouw een maand is dat er weinig platen verschijnen, levert de Amerikaanse Kelly Steward met haar Tales And Tributes Of The Deserving And Not So een prima debuut af met pittige alt.country die in deze rustige tijd beslist aandacht vedient. Waar Steward in andere maanden wellicht over het hoofd was gezien, komt ze nu eigenlijk als geroepen.

Rock/Pop: NitsKnot

Toen Knot, het nieuwe album van de Nits, eind november verscheen, was ze te laat om de nieuwe Heaven en diverse jaarlijstjes te halen. En dat is jammer, want het is beslist een van de betere Nits-albums, een plaat waarop Henk Hofstede, Robert Jan Stips en Rob Kloet hun unieke indiepop vangen in elf prachtige liedjes die met geen enkele andere band te vergelijken zijn.

Blues/Soul/Jazz: Nils FrahmAll Encores

Leverde de Duitse neoklassieke pianist en ambient componist Nils Frahm vorig jaar met All Melody misschien zijn meest toegankelijke plaat af, met All Encores voegt hij een bijna 80-minuten durende toegift toe die er mooi op aansluit. Na een grotendeels pianistisch openingsdeel, wordt de sfeer van het album langzaam elektronischer om te eindigen met twee lange stukken, de één meer ritmisch, de ander meer ambient, die Frahm’s talent volop etaleren.

Wereld: Mamadou KellyLes Bateaux

Les Bateaux laat horen waarom de Malinese gitarist en zanger Mamadou Kelly zo hoog wordt aangeslagen door landgenoten als wijlen Ali Farka Touré en Afel Bocoum. Zijn stijl is niet heel vernieuwend, maar vertegenwoordigt de klassieke Malinese afroblues op zijn meest melodieus.