Albums van week 52

24 december 2018

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. In het nieuwe nummer staan naast meer dan 100 albumrecensies en de jaarlijstjes ook mooie interviews met onder meer Garrett T. Capps, Thomas Dybdahl, Boudewijn de Groot, Thomas Azier, Cat Power en Gold Star.

Roots/Folk: Daniel KnoxChasescene

Chasescene is vierde album van de uit Springfield, Illinois afkomstige Daniel Knox die opnieuw blijk geeft een van de meest talentvolle piano singer-songwriters van zijn generatie te zijn. In een stijl die nog het meest doet denken aan David Ackles of een meer theatrale Randy Newman, is Chasescene een voorlopig hoogtepunt in Knox’ oeuvre, niet in de laatste plaats door de fraaie orkestraties.

Rock/Pop: ÍsaSka Te Å Bynne

Hoewel ik er zo snel niet achter kan komen of Ísa een Noorse, Zweedse of Deense band is – al houd ik het aan de namen te zien op het eerste –, levert het Scandinavische trio met Ska Te Å Bynne een van de mooiste postrockplaten af die ik in jaren hoorde. Denk aan een mix van Sigur Rós en The Sea And Cake, waarbij de sfeer van de eerste wordt gepaard aan de hoogwaardige songs van de tweede.

Blues/Soul/Jazz: BumcelloMonster Talk

De Franse cellist en bassist Vincent Segal kwamen we de laatste jaren vooral tegen op wereldplaten, maar Monster Talk is weer de eerste plaat in zes jaar tijd van het electroduo Bumcello dat hij vormt met drummer/percussionist Cyril Atef. Een eigenzinnige, kleurrijke mix van hiphop, avant-jazz, klassiek, danspop en al wat daar tussen zit: modieuze pakkende popmuziek voor de moderne mens.

Wereld: El Muro Tango & Juan Villareal – Nostálgico

Met Nostálgico laat het Noorse tangokwartest El Muro Tango horen dat er ook in het Hoge Noorden perfecte tangomuziek wordt gemaakt. De belangrijke gastrol van zanger/gitarist Juan Villareal is daarin minder doorslaggevend dan je wellicht zou verwachten, want het is vooral de prachtige klank van El Muro Tango die hier imponeert.