Amelia Curran: lachen om eenzaamheid

24 oktober 2013

Deze Canadese singer-songwriter is zo’n zeldzame zangeres die je recht in je hart raakt. Schreef Heaven in 2009 toen een van haar eerste albums hier werd uitgebracht, War Brides

“Daar mogen we heel blij mee zijn, want dit is een pure, gloedvolle prachtplaat met in Amerikaanse folk gewortelde liedjes die we iedere  iefhebber kunnen aanraden, en fans van Kate Wolf en Mary Gauthier in het bijzonder. Amelia Curran is ooit getypeerd als ‘a performer who can smoke, drink a beer, and sing at the same time... harmoniously’, wat wellicht verklaart waarom haar fraaie stem hier en daar een krakend randje heeft. Het maakt haar er alleen maar sympathieker op, temeer doordat ze je in haar teksten soms laat delen in haar angsten en eenzaamheid.”

Voor het album dat daar op volgde Hunter Hunter, ontving ze een Juno, de Canadese tegenhanger van de Amerikaanse Grammy, in de categorie Roots And Traditional Album Of The Year. Ook voor het dit jaar verschenen Spectators heeft Curran weer een Junonominatie op zak. “De tien liedjes van het album bezorgen je een euforisch gevoel waardoor je wilt uitroepen: yes!”, schrijft Rein van den Berg op FolkForum.nl. De komende week tourt ze door ons land. En niettegenstaande het melancholische karakter van veel van haar liedjes, schijnt Curran op het podium een uiterst sprankelende en behoorlijk grappige persoonlijkheid te zijn. 

Amelia Curran live: vrijdag 25 oktober in Theater de Wegwijzer, Nieuw en Sint Joosland; zaterdag 26 oktober in Landgoed Thedinghsweert, Tiel; zondag 27 oktober in A Walk About Music, Edam maandag 28 oktober in Nix & Meer, Enschede; dinsdag 29 oktober in Cultureelcentrum de Breughel, Bree, België; woensdag 30 oktober in Kapitein Zeppos, Amsterdam.