The American Dream in Assen

20 februari 2018

Het voordeel van een bijzondere tentoonstelling is dat je nog eens op plaatsen komt die je anders niet zo gauw  bezoekt. Ik ging naar The American Dream, Amerikaans Realisme 1945 – 1965 in het Drents Museum in Assen. Kan ik iedereen aanbevelen die van Amerikaanse cultuur houdt en onder Heavenlezers moeten dat er velen zijn, americanaliefhebbers tenslotte. De expositie heeft trouwens een soundtrack, (ter plekke te beluisteren of via Spotify: Visit The American Dream), want schilderkunst en muziek lijken in the land of the free twee handen op één buik. Uiteraard bij Andy Warhol, met diverse werken op de expositie vertegenwoordigd. Bij het zien van zijn schilderijen en die van van Hopper, Lichtenstein, Oldenburg en al die anderen besef je hoezeer de cultuur van de Nieuwe Wereld zich in ons leven heeft genesteld. Hun invloed op ons lijkt groter dan andersom.

Enfin.

Na het museumbezoek slenterde ik van de Brink naar het Koopmansplein. De Drentse hoofdstad is deze dagen opgesierd met banieren in de kleuren van de Amerikaanse vlag met de opdruk ‘Assen. City of DREAMS’ en net toen ik me begon af te vragen wat ze daar nou eigenlijk precies mee bedoelen, bereikte ik warenhuis Vanderveen. Overal in Nederland hebben warenhuizen het moeilijk – het machtige Droom & Vreesman legde het loodje – maar Assen heeft nog gewoon zijn eigen bazaar, met meubels, kleding, cosmetica, doe-het-zelfartikelen, de hele mikmak. En een platenafdeling. Dat laatste verraste me niet, want ik had mijn huiswerk gedaan, maar de omvang ervan toch zeker wel. Wat ze hier aan Amerikaanse rootsmuziek in de schappen hadden staan, daar kon ik in mijn Randstedelijke platenzaak alleen nog maar van dromen.

Das war einmal.

“De verkopen gaan best goed”, vertrouwde de verkoper me toe. “De mensen komen van ver.” Ik rekende het nieuwe album van Frank Boeijen af, Palermo, een dubbel-cd met fraai boekwerk en het nummer over Geert. “Dit vind ik zo slecht”, zei de verkoper terwijl hij met moeite de schijfjes in de papieren hoesjes probeerde te schuiven die aan de binnenkanten van de kaft zitten. Ze waren inderdaad wat aan de krappe kant. “Het ziet er prachtig uit, maar zo ontstaan wel krasjes op de cd’s en daar heb ik het niet op.”

Ik dwaalde nog wat door het warenhuis zonder het glitter en goud dat het winkelen in mijn woonplaats tegenwoordig zo kenmerkt. Ik ben niet nostalgisch van aard, maar soms kan ik erg verlangen naar een plek waar de toekomst nog even vooruit wordt geschoven. Ze is namelijk niet altijd stralender dan het heden.

De tentoonstelling The American Dream, Amerikaans Realisme 1945 – 1965 is tot en met 27 mei te zien in het Drents Museum in Assen.