Andrew Bird graaft dieper

24 april 2012

“Ik haat clichés.” De Amerikaanse singer-songwriter Andrew Bird windt er geen doekjes omheen. “Ik hou er niet van om verhalen te herhalen. Dus ik doe er alles aan om de muziek te vermijden die anderen al maken.”

We spreken de flegmatieke muzikant naar aanleiding van zijn jongste album Break It Yourself. Waarover recensent Frits Barth in de Heaven schrijft: "inds 1996 heeft Andrew Bird steevast zeer eigenzinnige, eclectische muziek laten horen. Bird is een klassiek geschoolde violist en een voortreffelijk zanger, die daarnaast – wellicht in navolging van wijlen Micky Newbury – zijn melodieën geregeld fluit. Zijn composities zijn een smeltkroes van americana, (Keltische) folk, calypso, sixties pop en jazz, wat zijn muziek uniek maakt. Hij heeft nog nooit een slechte plaat afgeleverd en ook Break It Yourself doorbreekt dat patroon niet. Het is eigenlijk ontzagwekkend goed."

Andrew Bird: “Ik luister heel veel naar vooroorlogse muziek, zeg maar de liedjes waar Woody Guthrie naar luisterde. Het is niet dat ik tijdgenoten niet waardeer, maar ik hoor dat heel veel artiesten vooral naar elkaar luisteren en putten uit dat kleine vijvertje van de hedendaagse rock. Terwijl er zo veel muziek is waardoor je je kunt laten inspireren. Het is goed dat er mensen zijn zoals ik die oude muziek, folk en klassiek ook een plek geven in het muzikale universum van de popmuziek.”

De recensie van Break It Yourself is te lezen in het nummer van Heaven dat nu in de kiosk ligt. Het interview met Andrew Bird verschijnt in het eerstvolgende nummer dat half juni verschijnt.