Arno, le vieux motherfucker

20 februari 2016

Het arnoïsme vierde gisteravond weer eens hoogtij. Arno kiepte een soms onnavolgbare mengeling van surrealistische beelden, rauwe uitgelatenheid, ongebreidelde levenslust en pure melancholie uit over de stijf uitverkochte Muziekgieterij in Maastricht. De volkse wereldburgerzanger is een eenmansuniversum met een volstrekt idiosyncratische levensbeschouwing.

Het muzikale idioom van de inmiddels 66-jarige Arno Hintjens is evengoed gevormd door zijn geboorteplaats Oostende als Brussel, de stad waar hij al decennialang woont. Het Engeland uit de sixties klinkt net zo luid door als Captain Beefheart en Tom Waits of Jacques Brel en Serge Gainsbourg, net zoals dat geldt voor allerlei soorten wereldmuziek. Een muzikale bouillabaisse. Zijn werk belichaamt de contradictio in terminis die België heet te zijn. Onbegrijpelijk ongrijpbaar.

Bij zijn opkomst denk je een moment dat hij ofwel slecht geluimd is ofwel net ontwaakt. Zijn ongekamde grijze coiffure uit zijn gezicht wrijvend, begint hij met Ask Me For A Dance. I feel like a dog with a tail of lust, kreunzingt hij. De toon is gezet. Zijn vierkoppige band speelt strak, met een hoofdrol voor de ritmische baspartijen. Arno weet hoe hij een zaal moet bespelen. Zijn stem, uitspraak en half hangende pose dwingen tot luisteren, zeker wanneer hij verhaalt als over mentale erecties, Kuifje’s irritant pratende hond, de kloten van zijn oma of het op een penis gelijkende kapsel van charmezangeres Mireille Mathieu.

Muzikaal verkeert Arno deze avond en pleine forme. Hij weet zich gesterkt door Human Incognito, het uitstekende nieuwe album, geproduceerd door de vooral van PJ Harvey bekende Brit John Parish. Sinds het ruim twintig jaar oude Idiots Savants heeft hij niet meer zo popachtig en organisch geklonken. De teksten nodigen als vanouds tot citeren. Arno weet dat hij een vieux motherfucker is. De hemelbestormende geest van de jaren zestig heeft hem nimmer verlaten: There is a time in life you have to protest, there is a time in love you have to take a rest. Elders is hij de atheïst die smeekt: Please God, exist.

Bekkentrekkend en de microfoonstandaard heen en weer zwiepend, baant hij zich een weg door zijn enorme repertoire, inclusief de hoekig swingende T.C. Matic-klassiekers Oh La La La en Putain Putain. Engelse en Franstalige nummers met pakkende melodieën die laveren tussen rock, blues, funk en chanson. Rauw en kwetsbaar. Zijn inspiratie vindt hij in het leven van alledag. Als hij een meeuw ziet zweven of in een etalage een vibrator bekijkt met ecologische batterijen. Zolang er absurdisme is, zal Arno fourage vinden. Gelijk een ware bluesman kan hij nog jaren vooruit. Het arnoïsme leeft. En hoe!

Arno live:20 februari in de Melkweg, Amsterdam; 21 februari in Doornroosje, Nijmegen; 16 april in Ancienne Belgique, Brussel; 29 april in Mezz, Breda; 30 april in Hedon, Zwolle.

In de volgende Heaven, die medio april verschijnt, een gesprek met Arno over de dood van de rock ’n’ roll, het veranderde Brussel en zijn brief aan Donald Trump.