Wim Boluijt

Peter Himmelman
28 mei 2019Gedurende de dagen dat haar zus werd geboren, logeerde Sanne bij ons. Na het lange afwachten spraken hun vader en moeder de naam van haar zus uit. Lieke. Ik las Charles Taylor: “Zonder welke formulering dan ook zouden we alle contact met het goede verliezen , hoe dat ook wordt opgevat.” Ik las William Blake. Infant Joy: Sweet joy but two days old.
Recensie
Pedro The Lion: Phoenix
27 maart 2019Maar liefst 26 liedjes werden er door de vrienden van Richard Swift gespeeld op die 13e december 2018 in Masonic Lodge in Los Angeles. Onder hen Lucius, Gardens & Villa, Foxygen, Nathan Willett van Cold War Kids, James Mercer van The Shins, Damien Jurado en David Bazan. Ik had daar ook Jason Martin van Starflyer 59 verwacht. Richard Swift speelde immers toetsen op Old (2003)? De meeste van de muzikanten kenden Swift van lang geleden, toen ze allemaal nog als obscure ‘christelijke artiesten’ liedjes opnamen in Zuid-Californië.
William Carlos Whitten: Burn My Letters
12 maart 2019De cassette is terug van weggeweest. En al zal het zo’n vaart niet lopen als met de elpee, werp eens een blik op de website van De Bandjesfabriek en verwonder u over het liefdevolle en fraaie werk dat Thomas Baur daar verricht. Drie cassettes kocht ik de afgelopen jaren. Of eigenlijk kocht ik er maar één, zeer recent. ‘Burn My Letters’ van William Carlos Whitten.
Andy White – Studio Albums 1986-2016
05 maart 2019Mijn blik moet een zeker ongemak hebben uitgedrukt toen Joe Henry mij in 1992 vertelde dat Madonna Ciccone zijn schoonzus was. We zaten in de kantine van wat tegenwoordig het Media Park heet. Henry had zojuist een 2 Meter Sessie afgerond. We spraken over zijn nieuwe album Short Man’s Room. Ik had hem gevraagd hoe hij er toch in was geslaagd om Family Ties, een schilderij van John Kirby uit 1988 dat in het bezit was van Madonna, te verkrijgen als afbeelding voor de cover van dit album dat hij samen met The Jayhawks had gemaakt.
Martyn Joseph – Here Come The Young
26 februari 2019‘My generation takes what it can get/Are you surprised that the kids are all upset?’ De afgelopen week heb ik vaak aan deze woorden van Greg Brown gedacht. Ze zijn afkomstig uit ‘Whatever It Was’ van ‘Slant 6 Mind’ (1997). Grijpgraag voor een grijpstuiver. Mijn generatie gaf gas. Speelde met verspilling. Nam bodemschatten. Hield huis. Raamde meer. Het misprijzen van de jeugd die de straat opging (en gaat, hopelijk) was pijnlijk om te zien. En te horen.
This Is Reggae Music:  The Golden Era 1960-1975
19 december 2018Kort geleden werd reggae toegevoegd aan de Unesco-lijst voor immaterieel werelderfgoed. Wij begrijpen dat wel. Onweerstaanbaar in taal (Oh yeah what a la la bam bam bam) en gebaar. Slepend intrigerend stelt het zo vaak onrechtvaardigheid aan de kaak terwijl het tegelijkertijd in slaap wiegt.
Mercury Rev: Delta Sweete Revisited
14 december 2018Er is een vraag die minsten zo belangrijk is als de vraag wat de protagonist uit Ode To Billie Joe samen met Billie Joe over de Tallahatchie Bridge gooide: wat is er van Bobbie Gentry geworden sinds zij in mei 1981 voor het laatst optrad bij de NBC special An All Star Salute to Mother’s Day? Nog in 2009 zong Jill Sobule Where Is Bobbie Gentry?
Recensie
Vola: Applause Of A Distant Crowd
14 november 2018Was hun eerste album ‘Inmazes’ een verdienstelijke poging om de elektronica van Depeche Mode samen te voegen met de zogeheten djent (een onomatopee van heb ik jou daar) van Mesjuggah, het tweede album van de heren uit Kopenhagen tapt uit een geheel ander vaatje.
Recensie
Jack Bakkers & De Grensgevallen: Drie
01 november 2018Toen zijn naam viel, een jaar of wat geleden in De Wereld Draait Door, was ik trots. Onwillekeurig. Want dat George Kooymans de naam van een vriend noemt die hij al tientallen jaren kent, is niet zo vreemd. Zeker niet wanneer men bedenkt dat deze de tekst schreef voor ‘Touwtje Uit De Deur’, een van de beste liedjes van het debuutalbum van Vreemde Kostgangers.
Recensie
Low
27 oktober 2018Doodstil was het, donderdagavond 11 oktober in Botanique in Brussel. Even tevoren had Nadine Khouri een kort doch betoverend optreden verzorgd. Haar liedjes vlogen als vlinders van schaduw en licht in de half gevulde zaal. Een klein half uur na haar optreden doofden de lichten in de zaal en waren er schimmen die het podium bevolkten. Dit was verwachting van een andere orde. Low betrad het podium. Nog voordat er een noot gespeeld was, luisterde Botanique dus ademloos. En dat zou het de hele avond blijven doen.

Pagina's

Subscribe to RSS - Wim Boluijt