Avishai Cohen verdient aandacht

24 december 2013

Heaven besteedt aandacht aan allerlei muzieksoorten en probeert zo veel mogelijk écht goede artiesten aan bod te laten komen. Soms glipt er iemand tussendoor over wie we nog nooit geschreven hebben. Als ik me niet vergis, geldt dat voor meesterbassist Avishai Cohen.

Jazzliefhebbers schatten hem al lang op waarde, maar ik heb hem pas enkele jaren geleden ontdekt. Avishai Cohen is een Israëlische bassist, die geruime tijd in Amerika heeft gewoond en inmiddels weer is teruggekeerd naar zijn geboorteland. Mijn eerste kennismaking was Gently Disturbed (2008) van het Avishai Cohen Trio. De bezetting is klassiek: bas, drums en piano. Omdat dit laatste instrument de meeste aandacht trekt - en af en toe een Keith Jarrett-achtige semi-klassieke betovering heeft - dacht ik even dat Cohen de pianist is. Cohen stelt zich op ten dienste van de compositie, al zijn er genoeg momenten waarop hij zijn virtuositeit niet langer kan verbergen. Meestal kiest Cohen voor de contrabas, die hij ook als percussieinstrument kan gebruiken. Elektrisch staat hij niet minder zijn mannetje. Geen wonder, want de veel te jong overleden Jaco Pastorius is een grote held van hem. 

Avishai Cohen heeft ruim een dozijn cd’s gemaakt, die ik nog lang niet allemaal in huis heb. Vooralsnog gaat de voorkeur uit naar Aurora (2009), waarop hij het voor het eerst aandurft ook te zingen - met prachtig resultaat. Samen met een ud-speler, een pianist, een percussionist en een zangeres maakt hij wereldjazz waarin diverse invloeden doorklinken – zeker ook oosterse. Ontroerend, betoverend en steeds opnieuw erg verrassend. En nergens mee te vergelijken, al is er één nummer, It’s Been So Long , dat even doet denken aan het zwaar ondergewaardeerde Melodies van Jan Hammer, ook al zo’n fascinerende plaat op het snijvlak van allerlei genres.