The Beatles bij Decca: leuk, niet goed

4 december 2012

De beruchtste tape uit de popmuziekgeschiedenis moest ten minste 25.000 euro opbrengen. De tape bevat de hele auditie – een klein uur, vijftien nummers – van The Beatles voor Decca. Hij is na een lange reis ondergronds opgedoken. Beatles-manager Brian Epstein was de eerste eigenaar. Decca wees zijn poulains af.

John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Pete Best speelden op nieuwjaarsdag 1962 voor Tony Meehan, producer bij Decca. De voormalige drummer van The Shadows nam op, maar besliste niet over of de Liverpudlians een contract kregen. Dat oordeel was aan Dick Rowe. Hij vond het te mager. The Beatles kregen de legendarische verklaring: "De tijd van gitaargroepen is voorbij." Ik heb dat altijd raar gevonden, want hoe veel gitaargroepen hadden we nou gehad in de jaren daarvoor? Ja, instrumentale groepen: The Ventures, The Shadows, The Spotnicks, en wij in Holland onze eigen Jumping Jewels. Zingende ‘gitaargroepen’ waren zeldzaam, kijk er de hitparades maar op na. Twee jongens met elk een gitaar zoals The Everly Brothers tellen niet mee.

Mij lijkt het meest waarschijnlijk dat Rowe de jongens en hun manager Epstein wel aardig vond. Dat van die gitaargroepen was een leugentje om bestwil. Hij vond ze niet goed genoeg, maar wilde dat niet zeggen. Diezelfde dag deden The Tremeloes auditie. Die nam Rowe aan als begeleidingsgroep van Decca’s zanger Brian Poole. Later maakte Decca de blunder goed door The Rolling Stones te contracteren. Die hadden wel The Beatles nodig. Harrison deed een goed woordje voor ze en van Lennon en McCartney kregen ze I Wanna Be Your Man, hun eerste hitje.

Een jaar of wat geleden sprak ik Mike Vernon, oprichter van het Britse label Blue Horizon. Hij was de hele catalogus aan het remasteren, met schitterende boekjes die hij uit het hoofd schreef. We spraken elkaar aan de telefoon, want hij werkte vanuit Spanje. Het gesprek kwam ook op zijn tijd als producer bij Decca. Ja, hij wist wie die blunder had begaan. De naam deed er niet toe. Hij vroeg of ik die tape wel eens had gehoord. Natuurlijk niet, die was niet te koop. "Probeer hem te bemachtigen, luister en bepaal dan hoe groot die blunder was."

Enige tijd later stopte mijn volleybalmakker Marcel me een dvd in de hand. "Hier, dat vind jij leuk." De dvd bevat 32 uur Beatles, alles wat ze hebben uitgebracht in de Verenigde Staten, plus de Decca-tape. Niet volledig, twaalf van de vijftien nummers staan erop. Meteen luisteren dus. Vernon had gelijk: horen moet voor een goed oordeel. The Beatles hadden op die sessie hun eigen talent nog niet eens ontdekt. Een leuk groepje, live vast populair en heel geschikt voor feestjes en clubs, maar een sure shot? Nee.

Drie van de vijftien songs zijn van Lennon-McCartney: Like Dreamers Do, Hello Little Girl en Love Of The Loved. Die ontbreken alle drie helaas op mijn dvd. The Beatles hebben ze zelf ook nooit op lp gezet. Twee van de drie staan wel op Anthology 1, maar dan opgenomen bij Parlophone. Love Of The Loved is helemaal verdwenen, Like Dreamers Do mochten The Applejacks hebben, Hello Little Girl ging naar The Fourmost – voor beide groepen een hit.

En dan de covers: Money, Till There Was You, To Know Her Is To Love Her, Take Good Care Of My Baby, September In The Rain, Searchin’, Sure To Fall, Memphis, Sheik Of Araby, Besame Mucho, Three Cool Cats en Crying, Waiting, Hoping. Eenvoudig, enthousiast en met hoofdrollen voor iedereen. Harrison neemt verrassend vaak de solozang voor zijn rekening.

The Beatles hebben met een knipoog wraak genomen voor de afwijzing. Money staat vrijwel ongewijzigd op hun tweede elpee With The Beatles.