Boz Scaggs in de septemberzon

18 september 2014

Gisteren luisterde ik in de auto naar Gone Baby Gone van Boz Scaggs, met de warme septemberzon in mijn gezicht. Soms is het leven voor enkele minuten perfect, los van wat er in dat liedje bezongen wordt. Het door Scaggs zelf geschreven nummer klinkt zo weldadig soulful and smooth dat het me aan het allerbeste van Al Green doet denken, of aan de relaxte muziek van J.J. Cale en Bob Marley. Het liedje staat op Memphis, Scaggs’ meest recente album, waarop het tweede nummer, het fantastische So Good To Be Here, trouwens een soulfunky cover van Al Green is.

Memphis is zowat anderhalf jaar geleden uitgebracht en sindsdien is er geen enkele plaat meer verschenen die ik vaker heb gedraaid - uitgezonderd misschien Another Self Portrait (1969-1971) – The Bootleg Series Vol. 10 van Bob Dylan. Jammer genoeg is Memphis onder de radar gebleven, ik heb er in ieder geval niet veel van gehoord of over gelezen, en ik heb het album enkel opgepikt omdat Marc Didden het tipte in De Morgen Magazine.

De titel Memphis verwijst vooral naar Willie Mitchell's befaamde Royal Studios waar het album werd opgenomen. Met onder anderen Spooner Oldham op piano, Keb' Mo op slide dobro, Rick Vito op gitaar en Charlie Musselwhite op mondharmonica. En ook Lester Snell en Mitchell zelf, oudgedienden van de Royal Studios, waar grootheden als Al Green, Chuck Berry, Buddy Guy, Solomon Burke en Ike & Tina Turner en Robert Cray opnamen.

De twaalf liedjes van het album zijn grotendeels covers waar Scaggs op fantastische wijze zijn ding mee doet, het best te omschrijven als een mix van soul, blues, jazz, country, rhythm ’n’ blues en rock. Het klinkt warm en gloedvol, de nummers vloeien in elkaar over en zorgen zo voor een ideale soundtrack voor ontspannen momenten in de auto, op een terras, of eender waar eigenlijk - maar vooral in de septemberzon.