Bruce en ik

29 september 2015

Als je als muziekjournalist niet bent gevraagd een bijdrage te leveren voor de bundel Bruce en ik, 29 odes aan Springsteen, dan weet je dat je wel erg achteraan in de rij staat. Mijn mening doet er totaal niet toe, maar toch heb ik ook iets met Bruce Springsteen. Al was het maar dat ik vrijwel al zijn albums bezit, zijn vroegere althans.

Ik kan me de sensatie nog herinneren toen een vriend van een huisgenoot de elpee Born To Run had meegenomen. "Dit moesten we horen", zei hij, terwijl hij de plaat op de draaitafel van de studentenhuiskamer legde. We waren inderdaad met stomheid geslagen en de jongen stond erbij alsof hij de muziek zelf had gecomponeerd en uitgevoerd. (Het zal Frans Timmermans toch niet zijn geweest?)

Enfin. Voor inspirerende en soms vermoeiende lofzangen over The Boss leze u het onlangs verschenen Bruce en ik.

Drie jaar geleden gaf Bruce Springsteen een keynote speech op het muziekfestival SXSW in Austin. Een prachtig voorbeeld van iemand die zichzelf in het juiste perspectief is blijven zien. Het is allerminst een ode aan zichzelf en daardoor juist weer wel. Een groot artiest en daar wilde ik het bij laten.