Bruce Springsteen: blue collar rocker

5 maart 2012

Eerst kwam Ry Cooder met Pull Up Some Dust And Sit Down, toen volgden The Walkabouts met Travels In The Dust Land en nu doet Bruce Springsteen verslag van het Amerika na de bankencrisis. Miljoenen hardwerkende burgers zijn inmiddels beroofd van baan, huis en pensioen en wie kan beter het woord voeren namens de slachtoffers van het kapitalistische systeem dan de ultieme blue collar rocker. Niet voor niets kent Wrecking Ball dan ook de onvervalste volkstoon van de megaseller Born In The U.S.A., die stem gaf aan de kansarmen gedurende de economische recessie van de jaren tachtig.

Muzikaal houdt dit zeventiende album van The Boss het midden tussen het mastodontische The Rising en het folkloristische We Shall Overcome: The Seeger Sessions, waarbij verder allerhande stijlelementen zijn gebruikt uit country, gospel, blues en zelfs hiphop. Springsteen zelf verzorgde samen met de nieuw aangetrokken producer en multi-instrumentalist Ron Aniello, die eerder werkte met zijn vrouw Patti Scialfa, de basisbegeleiding, daarbij her en der gebruik makend van loops en samples. Vervolgens deed het tweetal een beroep op ruim vijftig (!) muzikanten en vocalisten, onder wie leden van The E Street Band en The Sessions Band, om het elftal liedjes te vervolmaken.

Op geloofwaardige wijze kruipt Springsteen in de huid van diverse personages, wier gemoedstoestand heen en weer slingert tussen lijdzaam en strijdvaardig, waarbij de woede en frustratie zich amper laten onderdrukken. Een handvol ouderwets goede rockers en het relatief klein gehouden hoogtepunt Jack Of All Trades staan naast diverse nummers die bezwijken onder het gewicht van alle stemmen, gitaren, toetsen, blazers en percussie. Minder log en zwaar dan de voorgangers Magic en Working On A Dream is het hoe dan ook bevlogen Wrecking Ball weer eens een album van Springsteen om rekening mee te houden.