Counting Crows: anders dan anders

30 juni 2015

Na een vijfde optreden op Pinkpop stonden de Counting Crows afgelopen weekend op Concert At Sea, het Zeeuwse popfestival onder auspiciën van Bløf. De groep rond de charismatische voorman Adam Duritz blijft kennelijk mateloos populair in Nederland. Met het afgelopen september verschenen Somewhere Under Wonderland wijkt de Amerikaanse band van de gebaande af paden af. Zo opent dit zevende album met het ruim acht minuten durende Palisades Park. “Ik vind het misschien wel mijn beste nummer ooit”, aldus de inmiddels vijftigjarige voorman. “Het heeft verschillende secties, net als een klassieke compositie.”

De Counting Crows komen oorspronkelijk uit Californië, maar de zeven muzikanten wonen inmiddels verspreid over Amerika. “Meestal kwamen vier van ons een week per maand samen bij mij thuis in New York”, vertelt Duritz over het ontstaan van Somewhere Under Wonderland. “Daar werkten we aan nieuwe liedjes en als we iets hadden maakten we er een demo van. Wat betekende dat iemand gewoon zijn iPhone tevoorschijn haalde om het op te nemen. Die opname stuurden we dan vervolgens naar de anderen.”   

De Counting Crows braken in 1993 door met het debuutalbum August And Everything After en de single Mr. Jones. Met hits als A Long December, Hanginaround en de Joni Mitchell-cover Big Yellow Taxi continueerde de rootsrockband het wereldwijde succes. Een samenwerking met Bløf in 2004 resulteerde in de tweetalige single Holiday In Spain, dat wekenlang de Nederlandse hitlijsten aanvoerde. Twee jaar later onderstreepten de Counting Crows hun uitzonderlijke populariteit in Nederland nog eens met New Amsterdam: Live at Heineken Music Hall.

Somewhere Under Wonderland is het eerste album met nieuw repertoire in zes jaar. In de tussentijd schreef Duritz aan de muziek en teksten voor de theatervoorstelling Black Sun, een ervaring die zijn manier van werken sterk veranderde. “Ik was gewend om alleen maar over mezelf te schrijven. Voor dat theaterstuk moest ik in de huid van verschillende personages kruipen. Toen ontdekte ik dat ik ook kan weergeven wat ik voel zonder dat het letterlijk autobiografisch is. Dat creëerde voor mij als schrijver ongekende mogelijkheden.”

Bekijk het complete interview

© FaceCulture