Counting Crows: liefde voor muziek

22 april 2012

Zet alle vooroordelen omtrent coveralbums even opzij. Dat ze veelal dienen om contracten vol te maken. Of dat ze anders wel een creatieve impasse moeten verhullen. En dat ze sowieso nooit aan de originelen kunnen tippen. Want zo’n negen jaar na het tusssen wal en schip gevallen Trouble No More, waarop John Mellencamp in een dozijn Amerikaanse liedjes de twintigste eeuw doorkruist, ligt er nu weer eentje om geen genoeg van te krijgen: Underwater Sunshine van de Counting Crows. En getuige de ondertitel (Or What We Did On Our Summer Vacation)  betreft het een onvervalst staaltje labour of love, iets wat wordt bevestigd door de uitvoerige toelichtingen van voorman Adam Duritz. Tussen de smakelijke anekdotes door toont hij zich een verstokte popfanaat, die net als elke grote artiest zonder een spoor van afgunst de kunst van het bewonderen verstaat.

De geweldige zanger en de zes dito muzikanten achter hem lijken niets mooier te vinden dat zich uit te leven op een goed liedje. Alleen al hoe de drummer hongerig als een wolf Return Of The Grievous Angel van Gram Parsons aftelt, is een onbetaalbaar genot om te horen. De vijftien favorieten op Underwater Sunshine variëren van obscuur tot fameus, waarbij Fairport Convention, Big Star en Pure Praire League worden afgewisseld met de Faces, Sordid Humor en Teenage Fanclub, terwijl ook onbekende groepen uit hun eigen vriendenkring als Tender Mercies en The Romany Rye aan bod komen. Wel jammer eigenlijk dat leermeesters als The Band en Van Morrison schitteren door afwezigheid, maar goed, er moet nu eenmaal altijd wat te wensen overblijven.

Of het nu gaat om een klassieker als Meet On The Ledge of een nooit eerder op plaat uitgebracht nummer van Dawes, het praktisch live in de studio opgenomen Underwater Sunshine klinkt van begin tot eind op en top Counting Crows. Sterker nog, de huiveringwekkende tekst van Hospital lijkt wel gewoon afkomstig uit de koker van Duritz, die tijdens de sessies immers aan het afkicken was van allerlei anti-depressiva. Dat er toch eerst en vooral euforie uitgaat van dit emotioneel zo heftige liedje, bewijst eens te meer de heilzame werking van muziek. Of zoals ze het zelf verzaligd zeggen: This is what it really feels like to be in a band. Al ruim een week lang draai ik niets anders dan Underwater Sunshine en iedere keer opnieuw raak ik er opgetogen van. En geloof me: dat wil wat zeggen.