Crosby, Stills, Nash & Young herleven bij Her Majesty

17 januari 2016

Ongeveer halverwege het optreden roept Bauke Bakker met oprechte verbazing van achter zijn drumkit over Jelle Paulusma: “Ongelooflijk hoe Jelle soms als Neil Young kan klinken.” Hij heeft gelijk. Her Majesty brengt de muziek van Crosby, Stills, Nash & Young werkelijk tot leven.

Her Majesty

Het is niet de gemakkelijkste muziek om je aan te wagen. Want het kenmerk van de legendarische West Coast-band is de fantastische samenzang. Hoewel de stemmen van Bertolf Lentink (gitaar, pedal steel), Diederik Nomden (gitaar, toetsen, mondharmonica), Jelle Paulusma (gitaar, toetsen), Bauke Bakker (drums) en Dirk Schreuders (bas) zich niet laten vergelijken met de vier azen – al komt Paulusma dus verbazingwekkend dicht bij Young – is de harmoniezang van Her Majesty meer dan overtuigend. Een sterk punt is dat deze muzikanten er ook niet op uit blijken hun voorbeelden exact na te bootsen. Ze gaan uit van hun eigen kwaliteiten, en die zijn groot, ook als instrumentalisten. Lentink steelt de show met schitterend gitaarspel, vooral als hij, in misschien wel het hoogtepunt van het optreden, in gitaarduel gaat met Paulusma in Almost Cut My Hair, waarin Bakker als zanger alles geeft. Op zulke momenten steken ze hun helden naar de kroon en giert het spelplezier door de kleine zaal van het Eindhovense Muziekgebouw. Het moet heerlijk zijn je zo te kunnen uitleven.

Déjà Vu

De opzet van het programma steekt zeer logisch in elkaar. Voor de pauze wordt kant A van het klassieke album Déjà Vu vertolkt. Daaraan vooraf doen ze nummers van The Byrds (Eight Miles High), The Hollies (Bus Stop) en Buffalo Springfield (For What It’s Worth), groepen waarin respectievelijk Crosby, Nash en Stills en Young hun sporen hadden verdiend. Het optreden begint met twee nummers van het niet veel minder klassieke debuutalbum Crosby, Stills & Nash, nog zonder Young: Helplessly Hoping en het razend ingewikkelde Suite: Judy Blue Eyes. Na de pauze volgt kant B en de avond eindigt met liedjes als Long May You  Run, Heart Of Gold Love en The One You’re With, als de vier door onderling geruzie en gedoe geen waardige opvolger kunnen produceren en hun eigen carrières oppakken. De zaal gaat finaal uit zijn dak na het a capella gezongen toegift Blackbird van The Beatles, dat Crosby, Stills & Nash vaak zongen.

Punkpuber

Op de achtergrond worden tijdens de show foto’s geprojecteerd en een enkel filmpje – van het gelijknamige festival bij het nummer Woodstock – en tussendoor vertellen de muzikanten achtergrondenverhaaltjes. Op de keper beschouwd is daar weinig tegenin te brengen, maar omdat over de supergroep het nodige bekend is – de meeste mensen in het publiek blijken Déjà Vu desgevraagd in huis te hebben – dreigt de voorstelling wat voorspelbaar te verlopen. Zeker in het begin is het wat stijfjes met een hoog en-toen-gehalte. Pas met een persoonlijke herinnering van Jelle Paulusma, over hoe hij als punkpuber Neil Young leerde kennen via zijn oudere hippiezus, – “de mensen die van zijn muziek hielden waren zo langzaam” – komt de avond ook als voorstelling meer tot leven. De anderen dissen in het tweede deel eveneens meer persoonlijk getinte anekdotes op, en die wil je als publiek toch het liefst horen. Maar vooruit, het optreden gisteren in Eindhoven was de première van een lange reeks. Er is dus nog alle tijd voor enige dramaturgische verbetering. Als muzikaal eerbetoon valt het nauwelijks te overtreffen.

De Déjà Vu-tournee van Her Majesty loopt tot begin juni. Zie de speellijst.