Daniel Romano: punkrocker met countryhart

7 juni 2016

Voor een avond onvervalste smartlappencountry zat je zaterdagavond in het Utrechtse TivoliVredenburg verkeerd. Op het podium stond Daniel Romano. Zonder zijn kenmerkende druipsnor, western outfit en schmierende countryliedjes, maar met een leren punkjasje, kortgeschoren haar en een donker geluid. Eerder dit jaar verraste de Canadees met het album Mosey. Totaal anders dan zijn voorgaande platen, waarop hij teruggaat naar de muziek uit zijn jeugd zoals die van George Jones, Hank Williams en Johnny Cash. Op Mosey klinken vooral psychedelische, orkestrale en filmische invloeden. Romano stapt daarmee bewust uit de muzikale hoek waarin men hem ongewild had geplaatst. Zoals hij eerder in een interview zei: "I’m trying to cover my ass, so I don’t end up in some club that I don’t want to be part of." En dat lukt hem uitstekend met zijn Mosey sound, een zelfbedachte term om zijn contrastrijke muziek mee aan te duiden.

De avond begint ruig met het nummer Valerie Leon. Deze uitvoering klinkt met alleen gitaar, drum en bas krachtiger en meer rock dan de met strijkers gelardeerde plaatopname. Ook de opvolgers I Had To Hide Your Poem In A Song en Toulouse, een duet met gitariste Kay Berkel, zijn lekker stevig. Het hoogtepunt zit halverwege het concert met de indrukwekkende uitvoering van One Hundred Regrets Avenue. Romano staat alleen op het podium met een piano op tape. Hoewel zijn stem soms wat geknepen en monotoon klinkt, weet hij juist daardoor te raken. Geen afleiding door geweldige uithalen en rijke stemklanken. Het is wat het is, in al zijn eenvoud, en dat is wonderschoon genoeg.

Hoewel rock overheerst, is het countrygeluid niet helemaal verdwenen. In het niet op plaat uitgebrachte Best Man bijvoorbeeld, waarin de tragiek overheerst en de gitaar snikt. Of Strange Faces van het vorige album If I’ve Only One Time Askin’. Ook hier treurigheid alom maar prachtig kleurrijk en warm gespeeld. Op het moment dat je je echter laat meeslepen door de pure country, zet Romano het publiek weer op het verkeerde been door een somber gedicht voor te dragen en verder te gaan met het vet rockende Dead Medium.

Voor de afsluiting van de avond haalt Romano zijn sublieme voorprogramma Kacy & Clayton op het podium. Zangeres Kacy Anderson, die uiterlijk doet denken aan Sandy Denny, krijgt in samenzang met Kay Berkel de zaal stil met het liedje Sleep At The End Of A Dream. Een gedenkwaardig einde van een afwisselend concert, waarin Daniel Romano zijn verschillende stijlen op authentieke wijze laat samensmelten.