Daverende duo's, piepende oortjes

19 augustus 2015

Klein festival, grootse finale. En daarvoor heb je slechts twee muzikanten nodig. Of beter gezegd twee keer twee, want daverende duo’s luidden zowel de eerste als de tweede dag van La Truite Magique in de Belgische Ardennen uit. Het jonge, razend energieke Engelse God Damn, gitaar en drums, deed dat vrijdag, het doorleefde Amsterdamse zZz, orgel en drums, zorgde zaterdag dat de festivalgangers met piepende oortjes in hun tent kropen.

Wie niet bij het hoofdpodium Magical Stage staat, hoeft niets van de optredens te missen. LTM, de afkorting van wat in het Nederlands De Magische Forel heet, is zo klein dat je altijd wel iets meekrijgt van de muzikale verrichtingen waar dan ook op het terrein. De wandelafstand tussen het in een idyllische vallei gelegen hoofdpodium en de Forest Stage, inderdaad verstopt tussen de bomen, is zonder opstoppingen twee minuten. Daar tussenin bevindt zich de horeca: een geinige tot koffiebar verbouwde 2CV, een braai met varken-aan-het-spit, de Heaven (!) cocktailbar en The Church, een joekel van een pop-up restaurant met ook nog een klein podium. Daar strijkt zaterdagnacht de op het laatst ingevlogen bluesgigant Ian Siegal neer die solo zeer overtuigend een nachtelijke afterparty verzorgt voor wie dan nóg niet genoeg heeft gezien of gehoord.

LTM beleeft dan zijn tweede editie, al voor het vierde opeenvolgende jaar bouwen hoteleigenaren Bob Muileboom en Henja Govers en een grote groep vrienden/vrijwilligers het terrein rond de normaal in stilte gehulde uitspanning la Truite d’Argent op zeven kilometer van het stadje Houffalize om tot festivalweide, met aangrenzend een knusse camping.

De eerste twee jaren heette het festival Beaverfest, bedacht door de medeorganisatoren van rockband Peter Pan Speedrock waarvan Muileboom kort deel uitmaakte. Na twee puike jaargangen met een merendeels rockgeoriënteerde programmering haakte Peter Pan wegens tijdgebrek af. Met de nieuwe programmeur Tom Ketelaar werd de koers verlegd. Rock bleef, maar kreeg gezelschap van folk, indie, singer-songwriter, bluegrass, blues en wat al niet meer. Naast het geweld van de twee daverende duo’s vormen de West-Vlaamse liedjes van Het Zesde Metaal, de psychedelica van Tubelight, de ijle, bijna verlegen performance van Mon-O-Phone, de punky Afterpartees en de onversneden sixties sound van de piepjonge Londenaren van Hidden Charms een kleurrijk affiche. Dat trekt een even kleurrijk publiek, van echt alle leeftijden.

Net als vorig jaar regent het flink, maar vorige keren indachtig bevat het compacte terrein voldoende overkapping om iedereen te laten schuilen. De naar schatting duizend bezoekers lijkt het niet te deren, want de sfeer blijft opperbest. Voor de kampeerders eindigt het festival toch nog positief. Als ze zondag wakker worden, al dan niet bij de kleine ochtendconcertjes van onder andere Belle of Louisville en Herman Brock jr. in The Church, baadt de vallei in het zonlicht en trekt het vocht snel uit de tentjes.

Foto: Anne Meyer