David Crosby kan het nog steeds

13 april 2014

Een nieuw album van David Crosby? Leuk en aardig, maar moet je daar onmiddellijk achteraan gaan? Heeft die op zijn tweeënzeventigste echt nog wat te melden? Jazeker. Croz is misschien wel zijn allerbeste soloplaat, gemaakt in nauwe samenwerking met zijn zoon James Raymond.

Begin jaren zestig verwekte David Crosby bij een vriendin een kind, dat ze na de geboorte afstonden voor adoptie. Pas tientallen jaren later ontmoetten vader en zoon – James Raymond – elkaar voor het eerst. Het klikte, de muzikale genen bleken doorgegeven te zijn, en niet lang daarna maakten ze samen met Jeff Pevar een paar sterke albums als CPR, dat in 2004 helaas het bijltje erbij neer moest gooien vanwege gebrek aan commercieel succes. Raymond tourde daarna met Crosby & Nash en Crosby Stills & Nash, en speelt ook een belangrijke rol op Croz, de eerste studioplaat van Crosby in twintig jaar, die grotendeels is opgenomen in de garage van de zoon, waar pa bleef slapen op een sofa.

Croz wordt, heel begrijpelijk, gepresenteerd als een solo-cd van Crosby. Van de elf nummers – waarvoor hij onder meer inspiratie putte uit het trieste bestaan van Oost-Europese hoertjes in België en drones die dood en verderf zaaien – komen er negen (mede) uit zijn koker. Maar de inbreng van Raymond is van grote waarde. Hij schreef (mee) aan zeven nummers, speelde elektrische piano, synthesizer en bas, en produceerde. Het resultaat mag er zijn; de chemie die er in de CPR-tijd al van afspatte is nog steeds volop aanwezig, vooral in de prachtige samenzang. Croz, waaraan ruim twee jaar is gewerkt, is ingetogener dan de CPR-albums, sommige nummers zijn zelfs dromerig, waarbij de zangstem van Crosby jeugdiger klinkt dan ooit, en een stuk minder rauw en geforceerd dan veertig jaar geleden. Prachtnummers, stuk voor stuk, met fraaie bijdragen van grote muzikanten als Mark Knopfler en Wynton Marsalis, en geregeld met dezelfde heerlijke jazzy, Steely Dan-achtige accenten die het werk van CPR zo onweerstaanbaar maakten.

If I Could Only Remember My Name (1971) wordt gezien als Crosby’s meesterwerk. Maar waar die plaat soms bleef hangen in te lange, jamsessieachtige stukken, biedt Croz alleen echte nummers. Tijdloze schoonheid van een vitale veteraan. Soepel maar niet glad. Toegankelijk maar niet voorspelbaar. Luister alleen maar naar het kippenvelloopje van The Clearing, waarvan de aanzwellende gitaar verderop even herinnert aan The Chain van Fleetwood Mac, en je bent verkocht.

Ooit was David Crosby zwaar aan de drugs. Hij onderging een levertransplantatie, heeft hepatitis C en ernstige hartproblemen. Maar laten we hopen dat we nog lang van nieuwe muziek van  hem mogen genieten. Hij heeft helemaal gelijk als hij Croz omschrijft als ‘some of the best music I made’ en hij heeft vast nóg een paar prachtplaten in zich.

Op het nieuwe nummer van Heaven, dat net is verschenen, prijkt David Crosby trots op het omslag. Overigens is bij de productie van het blad een fout gemaakt bij het binden. Vier pagina’s zijn omgewisseld. Voor de nummers in de losse verkoop kon die fout nog worden hersteld, voor de nummer die naar de abonnees gingen was dat helaas te laat. Abonnees ontvangen binnenkort een brief met het aanbod voor een correct nummer. Met onze excuses.