De groovende woestijnrock van Tamikrest

23 oktober 2018

Inmiddels is het een begrip: woestijnrock. Bij die term denkt de goed geïnformeerde muziekliefhebber al lang niet meer aan harde, gruizige gitaargeluiden uit desolate vlaktes in Californië, gespeeld door mannen met indrukwekkende baarden en ook bekend onder de naam stoner rock. Nee, de aanduiding is tegenwoordig vooral gereserveerd voor mannen met een tagelmust, een om het hoofd gewikkelde lap katoen die zowel als hoofdbedekking dient als bescherming tegen het inademen van zand. Het zand van de Sahara en de Sahel in Noord-Afrika welteverstaan. Dat is immers de habitat van de Toeareg, de van oudsher als nomaden levende veeboeren die al tijdenlang verwikkeld zijn in een strijd om een onafhankelijk leefgebied, Amazad geheten. En over wie tegenwoordig de nodige verhalen de ronde doen als zouden ze, als vervoerders in contractdienst, betrokken zijn bij het transport van continentgenoten op weg naar de Middellandse Zeekust en een ongewisse toekomst.    

De prominentste muzikale exponent van deze naar de veelgebruikte kleur van genoemde hoofdbedekking ‘blauwe mannen’ is tot nu toe Tinariwen, een groep Toeareg met een geschiedenis die terugvoert tot eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Dankzij hun medewerking aan het Festival au Désert in het noorden van Mali kwam de groep begin deze eeuw ook internationaal op de kaart te staan. En kregen ze bovendien navolging. 

Naar eigen zeggen beschouwen de leden van Tamikrest, afkomstig uit het grensgebied tussen Algerije en Mali, zich als de kinderen van Tinariwen-oprichter Ibrahim Ag Alhabid. Inmiddels meer dan tien jaar actief met een mix van Toeareg-geluiden, teksten in de eigen Tamashek-taal en westerse invloeden als Bob Marley, Jimi Hendrix en Dire Straits, heeft de groep zich onder leiding van zanger en gitarist Ousmane Ag Mossa in de kijker van een internationaal publiek gespeeld. Een en ander met dank aan Walkabouts-voorman Chris Eckman, die Tamikrest na het zien van een optreden tijdens het Festival Au Désert van 2008 op sleeptouw nam, hen in contact bracht met het Duitse Glitterhouse-label en hun eerste twee albums produceerde. Sindsdien zijn er drie bij gekomen. Het live opgenomen Taksera is daarvan misschien wel het opwindendste.

In een afgeslankte vorm, op het podium van de goedgevulde kleine zaal van het Paard bevinden zich vijf muzikanten (waarvan drie Toeareg), brengt Tamikrest een selectie uit hun repertoire. Nummers waarin centrale figuur Ag Mossa gitaarpatronen vervlecht met wat ritmegitarist Paul Salvagnac uit zijn instrument haalt. Die laatste en drummer Nicolas Grupp, beide Frans van origine, laten met inventief en efficiënt spel horen dat ze zich de woestijnblues helemaal eigen hebben gemaakt. Dat geldt als bijna vanzelfsprekend voor de met tagelmust getooide bassist, de blikvanger van vanavond, en de percussionist wiens instrumentarium met name bestaat uit een djembé. Het gespeelde materiaal kent veelal eenzelfde tempo wat eenvormigheid in de hand werkt, maar het vijftal staat met zoveel groove en zichtbaar plezier te spelen dat dat bezwaar al snel als sneeuw voor de Saharazon verdwijnt. Jammer is wel dat de in de muziek verweven flarden met hoog trillend, door vrouwenstemmen voortgebracht gejoel, in goed Nederlands 'ululatie' geheten, uit een doosje komt. En ook dat, ondanks een charmante poging daartoe, Ousmane Ag Mossa het Engels onvoldoende beheerst om zijn teksten -vol betrokkenheid met het lot van zijn volk, zoveel wordt duidelijk- voor het Haagse publiek van nadere duiding te voorzien.

Tamikrest. Gezien:  17 oktober in Paard, Den Haag. Tour t/m 11 november . Voor data zie: www.tamikrest.net.

Foto: Parcifal Werkman/Het Paard