De magnifieke melancholie van Eilen Jewell

1 september 2016

Zelden klonk melancholie mooier dan op Sundown Over Ghost Town, het zevende album van Eilen Jewell (37). Binnenkort doet ze drie optredens in het land. Een mooie aanleiding om het interview dat Heaven vorig jaar met haar had nog eens (deels) te publiceren. 

Negen jaar woonde ze in de buurt van Boston, maar al die tijd wist ze dat ze ooit zou terugkeren naar Idaho, de dun bevolkte staat in het noordwesten van Amerika, waar haar wieg stond. “Maar als professioneel muzikant is dat geen optie: te veel een uithoek”, wist Eilen Jewell zeven jaar geleden ten tijde van haar doorbraakplaat Letters From Sinners & Strangers. Ze stond toen op het Utrechtse americana-festival Blue Highways waar ze opviel met haar bijna loom te noemen manier van zingen en haar puntige teksten. Ook haar begeleiders maakten indruk, met name de fantastische gitarist Jerry Miller.

Het was hoe dan ook opmerkelijk dat ze er als singer-songwriter een vaste band op nahield. Begin vorig jaar kondigde contrabassist Johnny Sciascia opeens zijn vertrek aan. “Hij wilde na al die jaren wat anders”, vertelt Jewell over de telefoon vanuit haar huidige woonplaats Boise. Ze vermoedt dat de geboorte van dochter Mavis, het kind dat ze heeft met man en drummer Jason Beek, ook een rol speelde. “We nemen haar mee op tournee, dat gaat nu eenmaal moeilijk anders, maar het is natuurlijk weinig rock-’n’-roll.” Sciascia’s plaats is ingenomen door Shawn Supra, een doorgewinterde sessiemuzikant uit Nashville.

In haar tienerjaren ontdekte Eilen Jewell een woord voor haar permanente onrust: wanderlust. Het zit in de genen. Haar vader troonde het hele gezin mee naar Alaska toen ze zes was, haar moeder kon er niet aarden en na een jaar keerden ze terug. Eilen op haar beurt kon als tiener niet wachten Idaho opnieuw de rug toe te keren, want er moest zo veel meer te beleven zijn aan de andere kant van de bergen.

De onrust is, althans voorlopig, verdwenen. “Ik heb me stellig voorgenomen hier een paar keer de wisseling van de seizoenen mee te maken. Dat is er de laatste jaren behoorlijk bij ingeschoten.” Want als ze iets miste aan de Oostkust was het de overweldigende natuur van Idaho, grotendeels gelegen in de Rocky Mountains. “It is famous for its sunsets.”

Om Sundown Over Ghost Town te schrijven trok Jewell zich terug in afgelegen oorden. Ze verbleef in een blokhut van vrienden en bezocht geregeld haar vader in het groots klinkende maar amper op de kaart staande Idaho City. Een zogenaamde ghost town, die in de negentiende eeuw floreerde tijdens de gold rush, maar in verval raakte toen het goud en het zilver opraakten en de mensen massaal verder westwaarts hun geluk gingen beproeven. Nu wonen er nog geen 450 mensen. “Voor mij zijn dat soort stadjes de ultieme verbeelding van The West. Verval en schoonheid klampen zich aan elkaar vast als een twee-eenheid. En de achterblijvers zijn van het type ruwe bolster blanke pit.”

Het interview met Eilen Jewell is gepubliceerd in Heaven editie 99 (november 2015).

Eilen Jewell live: 8 september in Luxor Live, Arnhem; 9 september in Bitterzoet, Amsterdam; 10 september in LantarenVenster, Rotterdam.