De mysterieuze Chrysta Bell

12 december 2013

Ik had kaartjes gewonnen voor een optreden van Chrysta Bell, die ik eigenlijk niet kende, maar een protegé bleek te zijn van filmmaker David Lynch. De Amerikaanse zangeres haar band werden ook aangekondigd door de beroemde filmmaker, die kennelijk erg enthousiast is over haar. Hij deed namelijk ook de productie van haar album This Train (2011) en schreef mee aan de nummers. Ik hoopte alvast dat de muziek niet zo onbegrijpelijk zou zijn als wat Lynch ons soms in zijn films voorschotelt. Blue Velvet en Straight Story waren zeker meer dan de moeite, en Twin Peaks was een fijne tv-serie, maar aan Mulholland Drive kon ik geen touw vastknopen.

Chrysta Bell en haar band hadden een nogal donker geluid, een beetje onderkoeld en inderdaad qua sfeer nogal vergelijkbaar met de muziek in de films van Lynch. De nummers waren nogal traag van opbouw en situeerden zich op het kruispunt van blues, country noir en croonermuziek. Bell's stem klonk helder en toonvast, en ook dromerig en afstandelijk. Als ik muzikale ankerpunten moet aanhalen, komen mij The Walkabouts voor de geest - de stem van zangeres Carla Torgerson lijkt op die van haar - en de Cowboy Junkies, die eveneens grossieren in trage, sfeervol opgebouwde nummers. Het concert duurde anderhalf uur. Ze deelde mee dat er in februari een nieuwe versie van This Train uitkomt, met bonustracks. 

Na afloop werd een hele doos cd's - haar nieuwe ep Friday Night Fly met slechts drie nummers - in een mum van tijd uitverkocht en iets later verscheen la belle Chrysta ­– want het is een knappe verschijning – om cd’s te signeren en met fans op de foto te gaan. Een zeer vriendelijke jongedame, maar het mysterie dat ze op het podium uitstraalde, werd enigszins tenietgedaan door haar uiterst vlotte, zeer down to earth omgang met de fans. Waarmee ik geen kritiek wil geven, integendeel, ik apprecieer het als artiesten even tijd maken voor hun fans.