De nieuwe Tom Waits: Bad As Me-releaseparty

21 oktober 2011

Plaats van ‘handeling’: de fraaie ‘platenzaak’ Concerto aan de Utrechtsestraat in Amsterdam. Natuurlijk moet uw columnist daarbij zijn. Je bent bekend in het circuit als Raindog Harry of je bent het niet! En zo rijden we rond half zes naar Amsterdam. Parkeren aan de Weteringschans, waar ter hoogte van nr 100-en-nog-wat altijd een plaatsje vrij is aan de rechterkant van de straat. Niet verder vertellen. Ooit bracht ik met mijn lief de nacht door, in een andere auto, aan diezelfde Weteringschans. Maar dat is een heel ander verhaal. Nu eerst een biertje met bitterballen bij Café Kale, waar weer andere herinneringen liggen.

Om kwart over zeven stappen we Concerto binnen. Potverdrie, er blijken meer mensen van Tom Waits te houden dan de fans die ik al ken. Claartje van Swaaij is er, de jonge, charmante comedienne-en-nog-veel-meer die het nog ver gaat schoppen. Ze wiegt mee op de klanken van de band Maison du Malheur die ter voorbereiding op de verkoop van de cd-versie en de vinyl-versie van Bad As Me het aanwezige publiek alvast in de juiste stemming brengt. Uw scribent swingt mee, natuurlijk, met Waits-hoed op zijn knar. Marco uit Baarn is er, met mijn Paul Smith-shirt dat ik ooit om onduidelijke redenen achterliet in zijn huis na een Waits-feestje en vervolgens maanden kwijt was. Jaap Boots is er, de radiomaker die uiteraard geen kans onbenut laat om de overige fans te laten weten dat hij de meester nog eens in hoogsteigen persoon heeft geïnterviewd. Gelijk heeft hij. Zou ik ook doen. Peter is er, die volgens mij erg mooie foto’s heeft gemaakt van Waits tijdens de concerten in 2008 in de Grand Rex in Parijs, of was het tijdens de concerten in 2004 in Carré? Daar wil ik vanaf wezen. Peter staat genoteerd in mijn mentale agenda (‘Peter vragen of ik foto’s bij hem kan kopen’). Lau is er, nee, niet Thé, maar Kees. Een van de mannen achter de Tom Waits Library, dé source voor eenieder die alles van Tom Waits wil weten. Op die site lees je niet alleen wie welke foto maakte van Tom Waits in de jaren nul van de derde eeuw voor Christus, maar ook waarom, hoe de achterachtertante van de fotograaf heette, wie het pand verhuurde waarin de bewuste foto werd gemaakt, welke lensen werden gebruikt door de fotograaf, hoeveel exemplaren er van de betreffende prent in omloop zijn en hoeveel foto’s er helaas verloren zijn gegaan door brand, of door dementie van de fotograaf. Ik bedoel maar, waar zou de Tom Waits-fan zijn zonder de Tom Waits Library? Nergens. Nou ja, aan de Utrechtsestraat misschien. Op de Bad As Me-releaseparty, op 20 oktober 2011.

Rond acht uur is het dan zover. We staan in de rij voor de aanschaf van de zestien nieuwe nummers. Gaan we een impulsaankoop doen, zoals fan J.P., en kopen we ook de vinylversie, of houden we ons aan de onszelf vooraf opgelegde limiet en schaffen we alleen de limited version van de cd aan (die ik uiteraard 'voor de zekerheid' ook al heb besteld bij Amazon en die waarschijnlijk ergens volgende week in de brievenbus zal belanden als lekkere mosterd na een lekkere maaltijd?) Het laatste. Ik krijg er de felbegeerde goodies bij, de ansichtkaart, de boekenlegger en de poster. Ik voel me weer als het zesjarige jongetje dat in 1964 in theater de Buitensociëteit in Zwolle een tasje scoorde met een paar gratis Donald Ducks en een paar plakplaatjes. Geld voor een abonnement op de Duck hadden mijn ouders natuurlijk vervolgens niet. Maar dat donderde niet. We hadden die paar oude Duck-nummers en die plakplaatjes. In diezelfde Buitensociëteit trad Tom Waits jaren later trouwens nog eens op, in 1976 of zo, toen ik achttien was en nog niet wist in welke mate zijn muziek mijn latere leven zou gaan beïnvloeden. Ik was er niet bij destijds, in die zaal die op maar tien minuten lopen van mijn ouderlijk huis lag en ligt. Mijn vriend, saxofonist Jan, was er wel bij, de lucky bastard, en gaf me een eeuw later een cassettebandje met real opnamen van het concert. Concertgebouw 1985 heb ik ook gemist. De hoogtijdagen van de trilogie Raindogs, Frank's Wild Years en Swordfishtrombones. Achteraf weet je pas wat je fout hebt gedaan in je leven. Afijn, er zullen nog wel bootlegs van bestaan, en die zal ik vast nog wel eens beluisteren, ooit, alleen of met een lief.

Maar nu draaien we dan de verse Bad As Me. Potverdomme, wat een mooie cd is dat weer. En wat bewonderen we deze muzikant. De cd is niet vernieuwend, zoals Swordfishtrombones dat was. Maar alle zestien nummers zijn zeer genietbaar. Ergens schreef een recensent dat deze cd een The Best Of-cd lijkt, maar dan met nieuwe nummers. Een goede observatie. Bij veel nummers krijg je reminiscenties van eerdere Waits-nummers in je kop. Maar niet zo dat je denkt 'Dit trucje heb ik al eerder gehoord'. Het is meer zo dat je denkt: 'Ah, ja, zo voelde dat toen ik het nummer Blue Valentines probeerde te spelen op de gitaar, in dat hotel in Tel-Aviv in de jaren negentig van de vorige eeuw, met die prachtige uitgerekte gitaarklanken aan het begin van het lied.' Of, zoals een andere hardcore fan schreef op de fansite: ‘Ah, that piano!!’ Sommigen van ons hebben er decennia op gewacht, op die piano. We deden het tot nu toe met die paar nummers aan het eind van de optredens in bijvoorbeeld Carré, toen pas tijdens de toegiften de piano het podium werd opgereden voor prachtige versies van Lucky Day of Take It With Me. Ook de fans overseas (Ranja uit Trondheim, Sarah V. uit de VS, Ross uit Narvik, Steffan en Jan uit België, Pascal uit Duitsland, Eric uit Parijs, Gordon uit Engeland) kunnen tevreden zijn met Bad As Me. Moeten we de nummers nog beschrijven voor u? Lijkt me niet. Kopen maar die cd of lp. En genieten van een van de grootste muzikale talenten sinds Johann Sebastian Bach!