De ontdekking van Bob Dylan

13 oktober 2016

Ik ben opgegroeid met vinyl en het cassettebandje, maar ik ben een jongen van de cd-generatie. Laatst in de bandbus, tijdens een stormachtige nachtelijke rit vanuit Leeuwarden, moe maar voldaan, moest ik er weer eens aan denken. Er bestonden toen nog diverse platenzaken in Gouda en het fenomeen Mag ik deze even luisteren? was nog heel gewoon. Je beluisterde een plaat die je mogelijk wilde aanschaffen eerst in de winkel. In die jaren was er veel gaande op muziekgebied. Ik hobbelde tussen veel genres, van de nieuwste acts tot de gevestigde orde, van Oasis tot Buena Vista Social Club. Maar één album maakte bijzonder veel indruk.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat Bob Dylan met zijn dertigste studioplaat kwam. Ik had in 1995 zijn MTV Unplugged gezien en verlangde naar meer. Twee jaar later was het zover, met het verschijnen van Time Out Of Mind. Ik ging naar Free Music om te luisteren. Een heerlijk lange zit, want het album duurt liefst 72:50. Ik was nog erg jong, maar het verlangen, de vragen, de intimiteit en het desperate spraken me toch al aan. Liefdevol en eigenwijs klinkende muziek. Zoiets had ik nooit eerder gehoord. Time Out Of Mind heeft mijn leven veranderd.

Bob Dylan was onlangs in Nederland voor drie optredens in Theater Carré. Ik kocht geen ticket omdat ik het wel erg duur vond en bovendien was de kans groot dat ik uiteindelijk niet zou kunnen. Maar toch kon ik de hele week ervoor mijn gedachten er niet vanaf houden, zeker nadat mijn vader via een wachtlijst een kaartje had weten te bemachtigen. De zaterdag van het laatste concert besloot ik om zes uur te bellen om te informeren of er misschien nog een ticket te koop was. Ze zullen me bij Carré wel voor gek verklaren, dacht ik, maar je weet maar nooit. En ja hoor, er was er nog eentje over: loge, stoel 8 – mijn geluksgetal.

Ik haastte me naar Amsterdam en arriveerde precies op tijd. En man, wat overkwam het me. Hij opende met Things Have Changed, dat begint met de zin: A worried man with a worried mind. Het beloofde een persoonlijke avond te worden. Bob Dylan in person. Je zag hem zichtbaar genieten en hij zong erg goed, verstaanbaar en helder. Ik kreeg bijna het idee dat hij ons jaren voor de gek had gehouden, zij het op een goede manier, zoals alleen hij dat kan.

De setlist was bijzonder sterk, met in het midden een pauze die hij zelf aankondigde. Hij bracht odes aan de geschiedenis, waaronder een hommage aan Billie Holiday. Tekstueel bemerkte ik een verbintenis – hij wilde veel kwijt over het heden, het verleden en het verschiet. De avond eindigde met Love Sick, de opener van Time Out Of Mind. Het voelde als een samenvatting. Zijn laatste woorden waren: Just don't know what to do. I'd give anything to be with you. En zo was de cirkel rond.

Deze column van Bewilder-voorman Maurits Westerik verscheen eerder in Heaven #1, 2015.