De schokkende dood van Scott Miller

25 juni 2013

Het heengaan van Scott Miller – op 15 april, op 53-jarige leeftijd ­– is het meest schokkende nieuws dat ik ooit in Heaven las. Niet alleen omdat zijn overlijden – waaraan is niet duidelijk – totaal onverwacht was, maar ook omdat zijn liedjes voor mij tot de meest verslavende ooit behoren en de hoop op nieuw werk nu is vervlogen.

Met zijn bands Game Theory en The Loud Family maakte Scott Miller zo’n 15 uiterst verslavende powerpopplaten. Een deel daarvan is nu kosteloos te downloaden. Scott Miller is tot aan zijn dood een cultheld gebleven, slechts op waarde geschat door een beperkte groep liefhebbers, onder wie wel veel muzikanten en popcritici. Een kleine greep.

Het Engelse muziekmagazine Mojo plaatste tien jaar geleden een overzicht onder de kop ‘How to Buy Power Pop’ met daarin twee van  Millers platen: 2 Steps From The Middle Ages van Game Theory en Interbabe Concern van The Loud Family. (Laatstgenoemde cd was in Heaven 5 van 2003 Vergeten Klassieker en staat in mijn toptien aller tijden.)

De site van The Guardian noemt Miller ‘one of America’s most underappreciated songwriters’.

Volgens de hoofdredacteur van Heaven behoren The Big Shot Chronicles en Lolita Nation van Game Theory en Plants & Birds & Rocks & Things van The Loud Family tot ‘de beste Amerikaanse gitaarrockalbums van de jaren tachtig en negentig’.

Aimee Mann rangschikt Plants & Birds & Rocks & Things, waarop het fantastische Aerodeleria te vinden is, onder de vijf beste platen aller tijden.

Een groot deel van Millers nummers moet je diverse keren hebben gehoord om ze op waarde te kunnen schatten. Zijn hoge, nogal afgeknepen stem – die hij zelf omschrijft als ‘miserable whine’ – spreekt ook niet onmiddellijk aan. Maar als je even doorbijt, word je rijkelijk beloond.

Een eerste kennismaking is overigens heel eenvoudig. Want zijn weduwe heeft de platen van Game Theory, die alleen nog tegen belachelijk hoge prijzen te koop zijn, als kosteloze download geplaatst op www.loudfamily.com. Begin met The Big Shot Chronicles, niet noodzakelijkerwijs beter maar wel veel toegankelijker dan de dubbelaar Lolita Nation (‘likely the strangest pop record of the eighties’, aldus het stickertje om mijn vinyl-exemplaar, en indertijd ook ingekort uitgebracht op een makkelijker te behappen enkele lp).

Nog één waarschuwing: de Loud Family live-dvd die in 2000 is verschenen is alleen aan te bevelen als je echt alles in huis wilt hebben,want zowel het beeld als het geluid is erg amateuristisch.