De zeggingskracht van Garland Jeffreys

14 april 2012

Don’t wanna die on stage with a microphone in my hand, zingt Garland Jeffreys op het zojuist verschenen The King Of The In Between. Maar of hij het meent? De symphatieke New Yorker loopt inmiddels bijna tegen de zeventig en levert een puik album af in die kenmerkende, potente mix van rock, reggae en soul.

Matador was zijn grootste hit. Hij zong het op een editie van Pinkpop, eind jaren zeventig. Ik was eigenlijk gekomen voor  Joe Jackson en The Jam, maar Garland Jeffreys ging er met mijn hart vandoor. Prachtige albums leverde hij af ­ – onder andere One Eyed Jack, Escape Artist, Don’t Call Me Buckwheat – die ook tekstueel sterk zijn. Opgegroeid in de raciale melting pot New York is de verhouding tussen blank en zwart een belangrijk thema, maar eigenlijk is zijn oeuvre een ode aan de stad. New York is my home, zingt hij dit keer in Roller Coaster Town. Everybody is here from the human race.

Gelukkig hoeven popmuzikanten niet te stoppen na hun dertigste, zoals iedereen in de jaren zestig dacht en verwachtte. Wat mij betreft gaan ze door tot ze sterven op het podium. Luister naar Coney Island Winter het openingsnummer van The King Of The In Between, de zeggingskracht van Garland Jeffreys is nog altijd ongelooflijk. En het mooie is, ik ga hem binnenkort interviewen voor Heaven. Eindelijk.

Garland Jeffreys live: 26 mei Bitterzoet, Amsterdam; 4 juni Cultuurpodium Boerderij, Zoetermeer