The Decemberists: vreselijk mooi

9 februari 2015

Vier jaar na The King Is Dead verschijnt het zevende album van de Amerikaanse folkrockband The Decemberists. Ze boekten al grote successen met The Crane Wife en Picaresqueen verrassen na een periode van stilte met nieuw materiaal. De band wisselt muziekstijlen af, waardoor een grote verscheidenheid aan nummers is ontstaan – van zachte akoestische nummers via indrukwekkende folksongs tot stevige progrock.

The Singer Addresses His Audience is de grootse opener van What A Terrible World, What A Beautiful World. Beginnend op de akoestische gitaar zingt Colin Meloy, ondersteund door onder meer violen en piano. Naarmate het nummer vordert, zetten The Decemberists een stevige versnelling in, waarna het nummer uitmondt in krachtig gitaargeweld. De gitaarsolo mengt zich met drums en piano en eindigt de song klapperend. Met Cavalry Captain krijgen we een vrolijk vervolg in de stijl van R.E.M. Poppy, maar door de inzet van blazers niet te zoetsappig. Philomena begint met de vrolijke klanken van het orgel maar ontwikkelt zich al snel tot een vrij matig liefdesnummer. Te soft qua klank en niet erg vernieuwend. Make You Better is gelukkig wat beter, teksten die iets dieper graven dan de standaard liefdesverklaringen. De piano houdt het bij elkaar in een swingend ritme. Lake Song is prachtig in al zijn eenvoud. Colin Meloy zingt zacht pratend, het nummer krijgt meer een verhaal. Heerlijk melodieus en qua opbouw vrij simpel.

All sibylline, reclining in your pew / You tattered me, you tethered me to you / The things you would and wouldn't do / To tell the truth I never had a clue

Till The Water’s All Long Gone ontwikkelt zich na een bluesy opening meer richting folk. Een redelijk stabiele song maar nooit echt aantrekkelijk. Met The Wrong Year vindt de band gelukkig een wat actievere houding. De accordeon geeft er zijn wereldse klanken aan en de strijkers schroeven het refrein qua ritme wat op. Carolina Low hoogt het volkse karakter behoorlijk op. Lopend door de groene heuvels leer je de mooie natuur door en door kennen. Een klein maar fijn luisterliedje. Het vervolg Better Not Wake The Baby mag er zijn. Met uitgebreide instrumentatie waaronder opnieuw de accordeon en de sferische klanken van de bouzouki vliegt het nummer snel voorbij. Hoe zonnig het nummer ook mag klinken, Anti-Summersong draagt een andere visie uit. Geen standaard zomerliedje maar een heerlijke mix van de klanken van mondharmonica en piano. En zo snel als het nummer stappen we binnen in Easy Come, Easy Go. Een kort verhaaltje met sixties invloeden dat voordat je het weet alweer ten einde is. De elektrische gitaren komen op Mistral weer tevoorschijn, een simpel maar effectief nummer. Goed afwisselend in de kunsten van de bandleden: de uitgebreide instrumentatie.

So we already wrecked through the reservoir / And I've already lost my way / But feel entoombed in this cursed bar / For a day, anyway

Op 12/17/12 is een hoofdrol weggelegd voor de mondharmonica. De countrykant neemt de overhand en zowel de verschrikkingen als de schoonheid van de wereld komen voorbij. Het begin is voor het eind met A Beginning Song. Een mooie afsluiter die met zijn wat grauwe geluid het gemiddelde van het album goed weergeeft.

Het wachten is beloond, want met What A Terrible World, What A Beautiful World hebben The Decemberists een album afgeleverd dat prima mee kan in het oeuvre. Tussen een sterk begin en eind zitten enkele nummers die de boel een beetje doen inzakken, maar over het algemeen is het prettig en melodieus. Het geheel straalt iets meer rust uit dan eerder materiaal door het minder op de voorgrond treden van de elektrische gitaar. Al met al een album dat meer dan één luisterbeurt waard is.

Afkomstig van: Platendraaier

The Decemberists live: 23 februari Paradiso, Amsterdam; 24 februari Ancienne Belgique, Brussel; 25 februari Doornroosje, Nijmegen